ΜΕΤΑ Δημοσίου: Η πρότασή μας στην Πανελλήνια Συνδιάσκεψη ΑΔΕΔΥ (22-23/9)

Υλοποιώντας την απόφαση του Γενικού Συμβουλίου τής 19ης Μαΐου 2016, η εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ συγκαλεί στις 22 και στις 23 Σεπτεμβρίου 2016, την Ετήσια Πανελλήνια Συνδιάσκεψη στην Αθήνακαι στο ξενοδοχείο Novotel (Μιχαήλ Βόδα 4). Θέμα της Συνδιάσκεψης: «Διαμόρφωση της πολιτικο-συνδικαλιστικής δράσης της ΑΔΕΔΥ για τη νέα συνδικαλιστική χρονιά». Στη συνδιάσκεψη συμμετέχουν: τα προεδρεία των Ομοσπονδιών – Μελών της ΑΔΕΔΥ, τα προεδρεία των Νομαρχιακών Τμημάτων της ΑΔΕΔΥ και τα μέλη του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ. Οι εργασίες της συνδιάσκεψης θα ξεκινήσουν στις 11:30, στις 22 Σεπτεμβρίου και θα λήξουν στις 23 Σεπτεμβρίου στις 15:00.

Στο πλαίσιο της Συνδιάσκεψης, πραγματοποιείται την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου, ευρεία σύσκεψη τωνδυνάμεων του ΜΕΤΑ στο δημόσιο τομέα, στο παραπάνω ξενοδοχείο, και ώρα 6.30μμ. Όπως αναφέρεται στη σχετική πρόσκληση – κάλεσμα, η συμμετοχή όλων των συνδικαλιστών του ΜΕΤΑ κρίνεται απαραίτητη – ΕΔΩ.

Επιπλέον, οι δυνάμεις του ΜΕΤΑ στο δημόσιο τομέα ήδη έχουν καταθέσει στην εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ την εισήγησή τους προς την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΑΔΕΔΥ με τις θέσεις της παράταξης για τα θέματα που «καίνε» λαό και εργαζομένους, εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών και την πιστή εφαρμογή τους από τη μεταλλαγμένη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όπως επίσης το αγωνιστικό και διεκδικητικό πλαίσιο.

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ

Το φθινόπωρο του 2016 βρίσκει τους εργαζόμενους στο δημόσιο, τον κόσμο της δουλειάς, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους νέους, και τα φτωχομεσαία κοινωνικά στρώματα μπροστά σε πρωτόγνωρες καταστάσεις: με το 3ο Μνημόνιο σε πλήρη εξέλιξη και εφαρμογή, συμφωνημένο από ολόκληρο το μνημονιακό μπλοκ – νέο και παλιό – και μια κυβέρνηση που άλλα δεσμεύτηκε ότι θα υλοποιήσει, για άλλα την εμπιστεύτηκε ο ελληνικός λαός και άλλα κάνει. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, πλήρως μεταλλαγμένη, υλοποιεί με πάθος και θρησκευτική ευλάβεια τον πυρήνα των νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών, ενώ οι παλαιοί μνημονιακοί παρακολουθούν με θαυμασμό τα επιτεύγματα της.

Αυτά που οι αγώνες των εργαζόμενων και του λαού απέτρεψαν στο παρελθόν, σήμερα όχι μόνο υλοποιούνται αλλά γίνεται και τιτάνια προσπάθεια να ιδεολογικοποιηθούν πίσω από το περίφημο δόγμα ΤΙΝΑ ( There Is No Alternative). Οι εργαζόμενοι παρακολουθούν τις εξελίξεις απογοητευμένοι και αγανακτισμένοι και το συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται σε προσωρινή αμηχανία. Είναι προφανές ότι αυτό δεν μπορεί να είναι το μέλλον του κόσμου της δουλειάς. Το μέλλον όμως δεν έρχεται από μόνο του. Το μέλλον μπορούμε και πρέπει να το προετοιμάσουμε! Μπορούμε και πρέπει να δώσουμε τη μάχη και να την κερδίσουμε!

Κατάσταση στο δημόσιο

Αυτό που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ από την αρχή στον χώρο του Δημοσίου είναι η νεοφιλελεύθερη εμμονή στο επιτελικό κράτος. Όλα όσα μέχρι σήμερα έχουν ψηφιστεί κι εφαρμοστεί είναι πλήρως ευθυγραμμισμένα με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, περί επιτελικού κράτους, που ξεκίνησαν επί κυβερνήσεων Σημίτη, εφαρμόζονται με θρησκευτική ευλάβεια απ’ όλες τις μετέπειτα και τις μνημονιακές κυβερνήσεις και στοχεύουν σε ένα κράτος που ουσιαστικά θαεποπτεύει τις αρμοδιότητες που θα ασκούν ιδιωτικές εταιρείες, ενώ για τις ανάγκες του θα προσλαμβάνει κυρίως προσωπικό με ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Επίσης για το σύνολο της πολιτικής που εφαρμόζεται και σχεδιάζεται από την πλευρά της κυβέρνησης, θεωρείται ως δεδομένη όλη η προηγούμενη μνημονιακή πολιτική καθώς και όλοι οι ισχύοντες μνημονιακοί νόμοι. Πάνω σε αυτή την πολιτική, «πατάει» η σημερινή κυβέρνηση και την «ολοκληρώνει».

Έτσι, ξεκινώντας από το βαθμολόγιο-μισθολόγιο, που ακόμη και το «ξεπάγωμα» του παλιού του 2011 θα ήταν ευνοϊκότερο για τους εργαζόμενους, ενώ επικοινωνιακά παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση σαν «αυξήσεις» στο δημόσιο, ουσιαστικά ήταν μνημονιακή υποχρέωση που κύριος στόχος της ήταν η μείωση των δαπανών του δημοσίου. Με αναλυτική έκθεση του υπουργείου οικονομικών που αποδεικνύει ότι με αυτό το μισθολόγιο θα υπάρξει μείωση των μισθολογικών δαπανών του δημοσίου, πήρε άλλωστε κι η κυβέρνηση την «άδεια» από την τρόικα για να το εφαρμόσει. Λίγους μήνες μετά βέβαια η ίδια κυβέρνηση νομοθέτησε τον «κόφτη» , δηλαδή το αυτόματο πετσόκομμα μισθών και συντάξεων προκειμένου να μπορεί να αποπληρωθεί το χρέος και τα τοκοχρεολύσια.

Ακολούθησε ο νόμος για την αξιολόγηση του Δημοσίου, ένας νόμος που διατηρεί την φιλοσοφία του προηγούμενου του Μητσοτάκη, που ακυρώθηκε με αγώνες μεγάλους και διαρκείς οι οποίοι μπορούν να αποτελέσουν τον οδηγό και για την αποτροπή του ισχύοντος νόμου. Βάση του νόμου της αξιολόγησης, είναι η αξιολόγηση δομών και υπαλλήλων – διαδικασία που αποτελεί και αυτή μνημονιακή υποχρέωση και προφανώς θα γίνει με την λογική των δανειστών και με στόχο το επιτελικό κράτος. Έτσι σε ένα πλήρως διαλυμένο δημόσιο, υποστελεχωμένο και υποχρηματοδοτούμενο, θεωρώντας δεδομένη την περικοπή όλων σχεδόν των κενών οργανικών θέσεων από τον Ν.4024/2011 όπως και τον κανόνα 1:5 για τις προσλήψεις κι αποχωρήσεις, χωρίς δυνατότητα καμιάς πρόσληψης μόνιμου προσωπικού, με διορισμένους προϊσταμένους και διευθυντές – αφού κρίσεις έχουν να γίνουν στην πλειοψηφία των περιπτώσεων εδώ και 8 χρόνια, η κυβέρνηση εφαρμόζοντας τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές και την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, ετοιμάζεται να εφαρμόσει μια διαδικασία στοχοθεσίας και αξιολόγησης που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα και τις ανάγκες τόσο του δημοσίου, όσο και του λαού.

Ήδη από τον Μάιο έχει εκδώσει εγκύκλιο για την διαδικασία της στοχοθεσίας, με βάση την οποία από 10 Οκτώβρη κάθε έτους και για ένα 4μηνο σχεδόν, το σύνολο του δημοσίου θα βρίσκεται σε «οργασμό» στοχοθετώντας. Η στοχοθεσία βέβαια θα γίνεται από πάνω προς τα κάτω και με μια επίφαση δημοκρατίας θα εγκρίνεται από τις συνελεύσεις των τμημάτων. Στην συνέχεια και με την ίδια διαδρομή, θα εξετάζεται και το κατά πόσο επετεύχθησαν οι στόχοι με ότι αυτό συνεπάγεται για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων στο δημόσιο. Αυτό θα είναι και το βασικό κριτήριο της αξιολόγησης: ο βαθμός επίτευξης των στόχων! Είναι προφανές ότι αυτές οι διαδικασίες είναι στην πραγματικότητα ανεφάρμοστες – ειδικά με τη σημερινή κατάσταση του δημοσίου κι επίσης είναι προφανές ότι είναι άλλο πράγμα η ικανοποίηση των αναγκών των πολιτών, και άλλο πράγμα η «υπαγορευμένη» από την τρόικα, την κυβέρνηση και το μνημόνιο στοχοθεσία.

Παράλληλα θεσμοθετήθηκε και το μητρώο επιτελικών στελεχών του δημοσίου, που μόνο μέσα από αυτό θα γίνεται πλέον η επιλογή διευθυντών και προϊσταμένων, οι οποίοι και θα αμείβονται πολύ παραπάνω από το μέσο υπάλληλο, και που ουσιαστικά δημιουργεί κάστες υπαλλήλων και διαχωριστικές γραμμές στο σώμα των συναδέλφων. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που ισχύει και σήμερα: εισαγωγικός βαθμός ΥΕ υπαλλήλου στο δημόσιο 780 € μεικτά, επίδομα διευθυντή: 450€ μεικτά, το 60% του βασικού μισθού.

Παράλληλα ετοιμάζεται το νομοσχέδιο της κινητικότητας που συνδέεται και με την αξιολόγηση και με την στοχοθεσία και κινείται στην ίδια φιλοσοφία. Η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο αυτό παίρνει ως δεδομένη την εφαρμογή των ισχυουσών μνημονιακών διατάξεων, που υπηρετούν το νεοφιλελεύθερο μοντέλο για το κράτος. Το δίλημμα, επομένως, για τους εργαζόμενους δεν είναι μια απλή σύγκριση του ισχύοντος συστήματος μετατάξεων-μεταθέσεων και του προτεινόμενου, για το ποιο είναι καλύτερο ή όχι, αλλά το αν αυτό απαντάει στα πραγματικά προβλήματα του Δημοσίου ώστε να λειτουργεί για την εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών.

Να υπενθυμίσουμε ότι το 2011 η τότε κυβέρνηση κατάργησε σχεδόν όλες τις κενές οργανικές θέσεις και δρομολόγησε την αξιολόγηση των δομών, των υπηρεσιών και του προσωπικού του δημοσίου με στόχο τη συγχώνευσή τους και τις απολύσεις εργαζομένων, στόχος που δεν ολοκληρώθηκε λόγω της αντίστασης των εργαζομένων και παρέμεινε ως μνημονιακή υποχρέωση που ανέλαβε να ολοκληρώσει με το 3ο μνημόνιο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την καθιέρωση ενός «μόνιμου μηχανισμού κινητικότητας».

Πιο συγκεκριμένα, δημιουργείται το Ενιαίο Σύστημα Κινητικότητας (ΕΣΚ) που περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο από εδώ και στο εξής θα διενεργούνται οι μετατάξεις και οι αποσπάσεις των υπαλλήλων του δημόσιου κι ευρύτερου δημόσιου τομέα, στο πλαίσιο πάντα της εφαρμογής των ισχυουσών μνημονιακών διατάξεων.

Έτσι, οι φορείς του Δημοσίου είναι υποχρεωμένοι να προχωρήσουν στην αξιολόγηση των δομών και στη συνένωση – συγχώνευση και κατάργηση υπηρεσιών, κινούμενοι στο πλαίσιο τους αναγκαστικού «κουρέματος» των οργανικών τους θέσεων που έγινε το 2011, σεβόμενοι τη ρήτρα της αυτοδίκαιης κατάργησης, όσων θέσεων με οποιονδήποτε τρόπο κενώνονται, και την πρόσληψη 1 εργαζομένου ανά 5 που αποχωρούν από την εργασία.

Χαρακτηριστική της ευλαβικής προσήλωσης της κυβέρνησης στην υλοποίηση των μνημονιακών δεσμεύσεων είναι και η εγκύκλιος του υφυπουργού Εσωτερικών, με την οποία στέλνει πίσω τον προγραμματισμό προσλήψεων των ΟΤΑ α’ και β’ βαθμού για το έτος 2016 σε όσους ΟΤΑ και ΝΠΔΔ «…δεν έχουν προβεί ως όφειλαν στην κατ’ εφαρμογή των διατάξεων της παρ.1α του άρθρου 33 του ν.4024/2011, όπως ισχύει, διαδικασία κατάργησης/διατήρησης των κενών οργανικών θέσεών τους».

Εύλογα γεννιέται το ερώτημα: Σε ποιες κενές οργανικές θέσεις θα εφαρμοστεί το ΕΣΚ; Σε αυτές που δεν υπάρχουν ή το ΕΣΚ θα χρησιμοποιηθεί ως το «περιτύλιγμα» για την ολοκλήρωση της μνημονιακής αξιολόγησης και ως εργαλείο πελατειακών εξυπηρετήσεων; Μήπως γι’ αυτό το λόγω κρίθηκε αναγκαία η παράκαμψη των υπηρεσιακών συμβουλίων;

Έτσι, την αξιολόγηση και την επιλογή των προς μετακίνηση υποψηφίων θα την κάνει μια τριμελής επιτροπή που θα αποτελείται από δύο διευθυντικά στελέχη και τον διευθυντή – προϊστάμενοτου εκάστοτε τμήματος στο οποίο ανήκει η θέση αυτή. Το δε υπηρεσιακό συμβούλιο, τόσο του φορέα προέλευσης όσο και του φορέα υποδοχής, δεν θα έχει κανένα ρόλο σε αυτή την διαδικασία. Επιτελικό το κράτος, «επιτελικός» κι ο τρόπος! Αυτή φαίνεται να είναι η επιλογή!

Επίσης, εισάγεται και η έννοια της «αναγκαστικής» απόσπασης, αφού στο άρθρο 9 για τηνενδοϋπουργική κινητικότητα γίνεται σαφές ότι αν δεν υπάρχουν ενδιαφερόμενοι υπάλληλοι μπορεί η υπηρεσία να «αποσπάσει» λόγω «σοβαρών κι επειγουσών αναγκών» για ένα χρόνο, όποιον επιλέγει αυτή.

Είναι προφανές ότι αυτό το σχέδιο νόμου δεν απαντάει στα προβλήματα της Δημόσιας Διοίκησης που εστιάζονται στην γραφειοκρατική της λειτουργία και την αδιαφάνεια, στονκομματισμό και την κάθε φορά κυβερνητική – πελατειακή της σχέση και παρέμβαση, στα οποία προστέθηκαν με έντονο τρόπο στην μνημονιακή περίοδο η υποστελέχωση καιυποχρηματοδότησή της.

Αντιθέτως, συνεχίζεται και από τη σημερινή κυβέρνηση η πολιτική της σταδιακής απαξίωσης των δομών και των υπηρεσιών του Δημοσίου, το πέρασμα τους σε ιδιώτες και η διεύρυνση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, ενώ ο παραγόμενος πλούτος και η σκληρή υπερφορολόγηση των εργαζομένων θα καταλήγουν στα θησαυροφυλάκια των δανειστών.

Οι επόμενοι σχεδιασμοί της κυβέρνησης για το Φθινόπωρο του 2016 περιλαμβάνουν την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Παίρνοντας υπόψη τον σχεδιασμό που έχει διαρρεύσει αλλά και το 3ο Μνημόνιο, καθώς και το γεγονός ότι υπήρχε ήδη προσχέδιο από την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ που η σημερινή Κυβέρνηση παίρνει υπόψη αφού υλοποιεί την ίδια πολιτική, αυτά που έρχονται συνοψίζονται στα ακόλουθα:

  1. Μεικτό σύστημα για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, μαχαίρι στις αμοιβές, νομοθετική κατοχύρωση της δυνατότητας των επιχειρήσεων να μειώνουν τις ώρες εργασίας και όχι τις ημέρες ανά εβδομάδα καταβάλλοντας ουσιαστικά μισθούς με την ώρα και όχι με τον μήνα, κατάργηση της μονιμότητας υπαλλήλων σε ΔΕΚΟ και κρατικούς οργανισμούς που ιδιωτικοποιούνται μέσω μετατροπής συμβάσεων από αορίστου χρόνου σε ορισμένου, αφού η αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος από το κράτος στους ιδιώτες επενδυτές θα επιφέρει κι αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις.

  2. Επανέρχονται τα θέματα της κατάργησης του 13ου και 14ου μισθού και στον ιδιωτικό τομέα, στη βάση της προαιρετικής και όχι της υποχρεωτικής καταβολής τους, των ομαδικών απολύσεων, των αλλαγών στο καθεστώς των υπερωριών και στα μη μισθολογικά «προνόμια» των υπαλλήλων: άδειες, μετακινήσεις εκτός έδρας, υλικά και παροχές σε είδος που έχουν να κάνουν με την προστασία των εργαζόμενων κατά την διάρκεια της εργασίας.

  3. Κατακρεούργηση των συνδικαλιστικών ελευθεριών με αιχμή τη διευκόλυνση απολύσεων συνδικαλιστών, τον περιορισμό του απεργιακού δικαιώματος και την επαναφορά της ανταπεργίας (lock out) των εργοδοτών καθώς και ανατροπές στην λειτουργία των ομοσπονδιών και των σωματείων.

  4. Θεωρώντας δεδομένη – αφού υπάρχει απαγορευτικό από την τρόικα- την μη επαναφορά των Συλλογικών Διαπραγματεύσεων, προτείνεται και η κατάργηση των Ενώσεων Προσώπων που συστήνονται ακόμη και από 3 εργαζομένους (ανάλογα με το μέγεθος μιας επιχείρησης) και οι συμφωνίες τους με την εργοδοτική πλευρά δεσμεύουν πολύ περισσότερους, οδηγώντας ουσιαστικά σε ατομικές κι όχι σε συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Είναι προφανές πλέον σε όλους ότι μπορεί το επερχόμενο νομοσχέδιο να αφορά κατά κύριο λόγο στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, ΟΜΩΣ:

  • Αν αυτά εφαρμοστούν στον ιδιωτικό τομέα, έρχεται και η σειρά του Δημοσίου, αφού αυτά θα είναι ο οδικός χάρτης, και δεν αρκεί να εκφράσουμε μόνο την αλληλεγγύη μας, αλλά επιβάλλεται να αγωνιστούμε για να μην περάσουν τα μέτρα αυτά.

  • Υπάρχει μεγάλο ποσοστό εργαζομένων υπό το ευρύτερο δημόσιο με αυτές ή παρόμοιες σχέσεις εργασίας.

  • Οι συνδικαλιστικές ελευθερίες και ο συνδικαλιστικός νόμος μας αφορά όλους.

Τελευταία μάλιστα παρατηρείται μια ενορχηστρωμένη επίθεση απέναντι στο συνδικαλιστικό κίνημα και κυρίως απέναντι στην ΑΔΕΔΥ, ποντάροντας στον κοινωνικό αυτοματισμό και με στόχο την προετοιμασία του εδάφους για το πέρασμα του εργασιακού νόμου και την εφαρμογή των μνημονιακών εκκρεμοτήτων στο δημόσιο – αξιολόγηση και κινητικότητα – που θα οδηγήσουν στην συρρίκνωση των δομών του και στο επισφράγισμα του «κουρέματος» των θέσεών του που ξεκίνησε με το ν.4024/2011.

Γενικότερη κατάσταση

Σήμερα επιβεβαιώνεται περίτρανα ότι σε ολόκληρη τη μνημονιακή περίοδο, όλες οι κυβερνήσεις, ούτε μπορούν ούτε και θέλουν να ικανοποιήσουν ακόμη και επιμέρους αιτήματα των εργαζομένων. Όλες οι εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις είναι υπό αμφισβήτηση, αφού για οποιοδήποτε θέμα απαιτείται η έγκριση των δανειστών. Εξάλλου είναι γνωστό και έχει συνομολογηθεί με το 3ο μνημόνιο ότι καμία νομοθετική ρύθμιση δεν προωθείται στη Βουλή, χωρίς προηγουμένως να έχει την έγκρισή τους. Τα μνημόνια δεν συνιστούν απλώς κάποιο σύνολο αντεργατικών-αντιλαϊκών μέτρων. Αντιπροσωπεύουν ένα καινούργιο πολιτικό καθεστώς, που υπονομεύει την εθνική ανεξαρτησία και καταλύει κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας και δημοκρατίας. Είναι ένα καθεστώς μακροπρόθεσμης αιχμαλωσίας της χώρας και βίαιης υποδούλωσης τη κοινωνίας. Ένα καθεστώς που με μοχλό το χρέος, μετατρέπει τον τόπο σε οιονεί προτεκτοράτο των πιστωτών και του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Το «παράλληλο πρόγραμμα» της κυβέρνησης είναι ανεφάρμοστο και ταυτόχρονα αποτελεί επικοινωνιακού τύπου ιδεολόγημα και απάτη. Στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι η υποχρεωτική προνοιακή πολιτική που εφαρμόζεται στις περιπτώσεις της πλήρους φτωχοποίησης και περιθωριοποίησης κοινωνικών ομάδων σε περιόδους οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που παίρνει τα χαρακτηριστικά της ανθρωπιστικής κρίσης.

Ο κόσμος της δουλειάς, οι εργαζόμενοι στο δημόσιο, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και οι νέοι δεν πρέπει να συμβιβαστούν με τη φτώχεια και την εξαθλίωση και να ικανοποιούν μερικώς έως και καθόλου τις ανάγκες τους. Δεν μπορούν οι εργαζόμενοι να εναποθέσουν τις ελπίδες τους στην επικαλούμενη ανάπτυξη που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση, γιατί και η όποια ανάπτυξη μπορεί να προέλθει μετά το τέλος της οικονομικής καταστροφής των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας μας, εάν αυτή γίνει από τις ίδιες δυνάμεις που μας έφεραν ως εδώ, θα είναι μια ανάπτυξη σε βάρος του κόσμου της εργασίας.

Οι αυξήσεις των ασφαλιστικών εισφορών, η υπερφορολόγηση των πολιτών, η κατάργηση του ΕΚΑΣ και η μείωση των συντάξεων περιόρισαν δραματικά τα λαϊκά εισοδήματα. Οι ιδιωτικοποιήσεις και η εκποίηση του δημόσιου πλούτου της χώρας (λιμάνια, αεροδρόμια, ΔΕΚΟ, Ελληνικό και άλλες δημόσιες εκτάσεις κτλ) προκαλούν τα αισθήματα του λαού μας και στερούν την κοινωνία από βασικά εργαλεία για τον παραγωγικό μετασχηματισμό της οικονομίας, την μελλοντική της ανάκαμψη και την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου σε όφελος του λαού, ενώ ταυτόχρονα χειροτερεύουν τις συνθήκες εργασίας για χιλιάδες εργαζόμενους που θα δουν από την μια μέρα στην άλλη, να μειώνεται ο μισθός τους, να εντατικοποιείται η εργασία τους, να χάνουν την δουλειά τους.

Παράλληλα, τα φορολογικά και ασφαλιστικά μέτρα που συνομολογήθηκαν με το 3ο μνημόνιο τον Αύγουστο του 2015 και υλοποιούνται με τους αντίστοιχους νόμους που ψηφίστηκαν το προηγούμενο διάστημα, θα οδηγήσουν στο κλείσιμο και άλλων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, στην καταστροφή και βίαιη προλεταριοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων μικρών και μεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών, επιστημόνων και αγροτών. Αυτό τον κίνδυνο διείδαν αυτά τα στρώματα και γι’ αυτό το λόγο συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις στις αρχές του 2016.

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να συντονίσει τη δράση του μαζί τους ώστε να οργανωθούν την επόμενη περίοδο αποτελεσματικοί και νικηφόροι αγώνες απέναντι στο μνημονιακό καθεστώς.

Πλαίσιο στόχων και διεκδικήσεων

Η μνημονιακή περίοδος της τελευταίας 7ετίας, ήταν ιδιαίτερα διδακτική για τους εργαζόμενους και τον ελληνικό λαό σε σχέση και με το χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την άποψη ότι μπορούν να γίνουν ριζοσπαστικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις εντός της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μια δημοκρατική, ισότιμη και αλληλέγγυα ένωση των ευρωπαϊκών λαών, αλλά μια υπερεθνική ένωση των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων, των καπιταλιστών και του μονοπωλιακού και χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Στόχος της είναι η υπεράσπιση και η διασφάλιση των συμφερόντων τους, η «αλληλέγγυα» αντιμετώπιση των λαών των επιμέρους χωρών, όταν εμφανιστεί κάπου ο αδύνατος κρίκος που μπορεί να σπάσει την καπιταλιστική αλυσίδα της ευρωενωσιακής «φυλακής».

Κατά συνέπεια, το συνδικαλιστικό μας κίνημα πρέπει να προβάλλει την ανάγκη της άμεσης εξόδου της χώρας μας από την ευρωζώνη στην προοπτική της εξόδου από την ΕΕ και την αποδέσμευσή της απ’ όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, γιατί κανένα πρόγραμμα προοδευτικής φιλολαϊκής ανάπτυξης στη χώρα μας δεν μπορεί να υπάρξει, όσο η χώρα μας κινείται στην τροχιά των μνημονίων και της εξάρτησης και δεν διαθέτει τα απαραίτητα εργαλεία για να ακολουθήσει μια ανεξάρτητη πορεία.

Γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι η έξοδος από την Ευρωζώνη, από μόνη της, δεν αποτελεί πανάκεια. Άγρια εκμετάλλευση μπορεί να υπάρχει και με το ευρώ και με το εθνικό μας νόμισμα, αν η έξοδος αυτή δεν συνοδεύεται από ένα μακρόπνοο πολιτικό σχέδιο οικοδόμησης ενός διαφορετικού μοντέλου παραγωγής, διανομής και κατανάλωσης, το οποίο θα καλύπτει τις κοινωνικές ανάγκες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Ο παραγωγικός μετασχηματισμός δεν εξαντλείται στην οργάνωση των παραγωγικών δυνάμεων, αλλά περιλαμβάνει τις μορφές ιδιοκτησίας, το μοντέλο οργάνωσης της εργασίας και της διοίκησης των επιχειρήσεων και το θεσμικό πλαίσιο ρύθμισης των εργασιακών σχέσεων.

Επιπλέον ο αγώνας για την επαναφορά και διεύρυνση των εργασιακών, κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων που αφαιρέθηκαν τα επτά μνημονιακά χρόνια, συνδέεται με την πάλη για την κατάργηση των μνημονίων, την ακύρωση της λιτότητας, τη διακοπή της αποπληρωμής του χρέους και τη διαγραφή του, την ευρεία σεισάχθεια στα ιδιωτικά χρέη, την εθνικοποίηση και τον εργατικό-κοινωνικό έλεγχο των τραπεζών, την ανάκτηση του ελέγχου των δημοσίων εσόδων, την ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων, την επανάκτηση από τοι Δημόσιο και ανασυγκρότηση των δημοσίων, στρατηγικής σημασίας, επιχειρήσεων.

Ο αγώνας αυτός βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι υποτιμάμε τα επιμέρους αιτήματα, που συσπειρώνουν ευρύτερα τμήματα των εργαζομένων στο Δημόσιο. Από την άλλη όμως, δεν πρέπει να καλλιεργούνται αυταπάτες στους εργαζόμενους ότι μπορούν στο πλαίσιο της μνημονιακής πολιτικής να επιλυθούν ουσιαστικά τα προβλήματά τους.

Πλαίσιο στόχων και διεκδικήσεων

Το φετινό Φθινόπωρο θα είναι κρίσιμο, θα πρέπει να αναστραφεί το κλίμα και από ένα κλίμα αναμονής και παθητικής στάσης να περάσουμε στην αντεπίθεση. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να εμπεδωθούν οι αντιδραστικές αλλαγές που ψηφίστηκαν πριν το καλοκαίρι σε ασφαλιστικό-φορολογικό και κυρίως δεν πρέπει να περάσουν τα νέα μνημονιακά μέτρα το εργασιακό, τις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου της χώρας.

Η ανοχή σήμερα σ’ αυτό το έγκλημα είναι συνενοχή και έχει κυλίσει πολύς χρόνος για να διατηρούν κάποιοι αυταπάτες. Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να περάσει από την αμυντική στην επιθετική γραμμή των διεκδικήσεων.

Διεκδικούμε:

1. Κράτος και δημόσιες υπηρεσίες που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες της κοινωνίας, των πολιτών και του λαού και όχι στις ανάγκες της τρόικα και του νεοφιλελευθερισμού. Αυτό σημαίνει: Την προώθηση ενός προγράμματος μαζικών προσλήψεων μόνιμου προσωπικού για την κάλυψη όλων των αναγκών στα νοσοκομεία, την εκπαίδευση, την αυτοδιοίκηση, τα ασφαλιστικά ταμεία, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και σ’ όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες. Την αύξηση και την πλήρη χρηματοδότηση του δημοσίου τομέα από τον κρατικό προϋπολογισμό και την αύξηση των δημοσίων επενδύσεων. Το σταμάτημα των διαδικασιών αξιολόγησης δομών κι εργαζομένων, την κατάργηση των μνημονιακών διατάξεων που κόβουν οργανικές θέσεις, πριμοδοτούν υπέρμετρα το επιτελικό προσωπικό του δημοσίου, δίνουν υπηρεσίες σε ιδιώτες ( outsourcing) κι ανοίγουν τον δρόμο των απολύσεων, των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και της χρηματοδοτούμενης κι υποβοηθούμενης εργασίας στο δημόσιο (voucher, ΕΣΠΑ χρηματοδοτήσεις αναπληρωτών για τα σχολεία της χώρας κλπ).

2. Την άμεση εφαρμογή της πενθήμερης εβδομαδιαίας εργασίας και του επταμισάωρου στην προοπτική του επτάωρου και του 35ωρου για να αντιμετωπιστεί η μάστιγα της ανεργίας και για να μην κερδίζουν μόνο οι καπιταλιστές και το κράτος από την γενικευμένη εφαρμογή των νέων τεχνολογιών και της πληροφορικής σ’ όλη την αλυσίδα της παραγωγικής δραστηριότητας.

3. Την σταδιακή επαναφορά των αμοιβών των δημοσίων υπαλλήλων στην προ μνημονίων εποχή, καθώς και του 13ου και 14ου μισθού. Την επαναφορά όλων των απωλειών των συντάξεων μέχρι 1.500€.

4. Την κατάργηση της ενοικιαζόμενης εργασίας, της μερικής απασχόλησης και της ελαστικής και εκ περιτροπής εργασίας και την κάλυψη όλων των παγίων και διαρκών αναγκών, σ’ όλους τους τομείς της παραγωγικής δραστηριότητας, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με προσωπικό μόνιμης, σταθερούς και πλήρους απασχόλησης. Την κατάργηση των εργολαβιών και της εκχώρησης αρμοδιοτήτων σε ιδιώτες σ’ όλο το δημόσιο τα ΝΠΔΔ, τα νοσοκομεία και τους ΟΤΑ.

5. Το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων δημοσίων οργανισμών και επιχειρήσεων, καθώς και της εκχώρησης δημόσιων και κοινωνικών υπηρεσιών στους ιδιώτες.

6. Την επαναλειτουργία των επιχειρήσεων που έκλεισαν, την οποία θα αναλάβουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με αυτοδιαχείριση και συνεταιριστικά σχήματα, με τη συμμετοχή και άλλων παραγωγικών φορέων και συνεταιρισμών.

7. Τη διαγραφή του χρέους. Η άμεση παύση της εξυπηρέτησης του Δημόσιου χρέους, μέσα από την καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, και η διαγραφή του στη συνέχεια επιβάλλεται προκειμένου να δημιουργηθεί ο απαραίτητος δημοσιονομικός χώρος που θα επιτρέψει την άσκηση της αναγκαίας κοινωνικής πολιτικής για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου του λαού και θα κάνει πράξη το στόχο της ανατροπής της λιτότητας. Η συνέχιση της εξυπηρέτησης του Δημοσίου χρέους σημαίνει ότι:

  • η συντριπτική πλειοψηφία των ανέργων, θα συνεχίσει να μην παίρνει επίδομα ανεργίας

  • οι απαραίτητες προσλήψεις και χρηματοδοτήσεις στους τομείς υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης και πολιτισμού θα αποτελούν μακρινό όνειρο.

  • αναγκαία υλοποίηση ενός γενναίου Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων παραπέμπεται στο αόριστο μέλλον.

Τα παραπάνω φαντάζουν εξωπραγματικά μόνο για όσους κινούνται στο πλαίσιο των μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών, ενώ είναι πολύ ρεαλιστικά στο πλαίσιο μιας πολιτικής που θα στηρίζεται στο λαό, θα προτάσσει τα συμφέροντά του και όχι την εξυπηρέτηση των δανειστών, θα επιλέγει τη σωτηρία του λαού και την αξιοπρέπεια της χώρας και όχι τη διάσωση του ευρώ, της Ευρωζώνης και των χρεωκοπημένων ιδιωτικών επιχειρήσεων και τραπεζών.

Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ καλεί τους εργαζόμενους στο Δημόσιο να αντισταθούν στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης και να αγωνιστούν για ένα δημόσιο που θα ικανοποιεί τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, σε μια Ελλάδα απαλλαγμένη από τα μνημόνια και τη ληστρική της εκμετάλλευση από το κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκπροσώπους στη χώρα μας και την Ευρώπη.

Πρόγραμμα Δράσης

  1. Καλούμε σε απεργία – αποχή διαρκείας από τη διαδικασία της στοχοθεσίας όλους τους συναδέλφους, ανεξάρτητα την βαθμίδα ιεραρχίας στην οποία υπηρετούν καθώς και σε απεργία-αποχή από τις αντίστοιχες διαδικασίες συνελεύσεων τμημάτων και διευθύνσεων που επικυρώνουν και «δίνουν» το δημοκρατικό άλλοθι της αποδοχής από τους εργαζόμενους αυτών των νεοφιλελευθέρων πρακτικών.

  2. Συμμετοχή και στήριξη από την ΑΔΕΔΥ όλων των κλαδικών κινητοποιήσεων που έχουν ήδη προγραμματιστεί ή προγραμματίζονται από τις Ομοσπονδίες μας. Στο πλαίσιο αυτό, συμμετέχουμε στο Καραβάνι της Υγείας και στην Πανελλαδική συγκέντρωση που διοργανώνει η ΠΟΕΔΗΝ στην Αθήνα, την Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2016.

  3. Πραγματοποίηση Πανεργατικής Γενικής Απεργίας με ευρύτερα παλλαϊκά χαρακτηριστικά το πρώτο 10ημερο του Οκτωβρίου με αιχμές απόκρουση των ανατροπών στα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, της φορολογικής επιδρομής, των μειώσεων στις συντάξεις, των νέων ανατροπών στο Δημόσιο Τομέα (αξιολόγηση, κινητικότητα, νέα οργανογράμματα κτλ), των ιδιωτικοποιήσεων, των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας. Διεκδίκηση αυξήσεων στις αποδοχές μας. Για τον σκοπό αυτό εξουσιοδοτείται η Εκτελεστική Επιτροπή να συνεργασθεί με τις Οργανώσεις των εργαζομένων στον Ιδιωτικό Τομέα. Είναι ανάγκη να συμβάλουμε στη λειτουργία συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων, ομοσπονδιών, συνδικαλιστικών συλλογικοτήτων και επιτροπών αγώνα με στόχο τη συγκρότηση κέντρου αγώνα, σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

  4. Σύγκληση του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ αμέσως μετά τη Γενική Απεργία για απόφαση συνέχισης και κλιμάκωσης του αγώνα.

Αθήνα, 21/9/2016

Μέτωπο Ταξικής Ανατροπής
Εργαζομένων στο Δημόσιο Τομέα