Του ΒΑΣIΛΗ ΤΖΑΦΑ
Πλησιάζοντας το τέλος του 2011, όλοι οι εργαζόμενοι αυτής της χώρας και όχι μόνο αναρωτιούνται φοβισμένοι και θολωμένοι πού θα πάει τελικά η κατάσταση στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Από τη μία, ένα μεγάλο τμήμα των εργαζομένων συμμετέχει σε καθημερινές σχεδόν δράσεις αντίστασης ενάντια στην καταστροφική πολιτική των μνημονιακών κυβερνήσεων με κορυφαίες στιγμές τις πανελλαδικές πανεργατικές διαδηλώσεις 19-20 Οκτώβρη, τις πλατείες το καλοκαίρι, και τις αυθόρμητες παρεμβάσεις την 28η του Οκτώβρη ενώ από την άλλη, πολλαπλασιάζεται η αγωνία όλων γιατί δεν φαίνεται διέξοδος, ο άλλος δρόμος για την έξοδο από την κρίση.
Στις αρχές του Νοέμβρη όλοι έζησαν (δυστυχώς μόνο τηλεοπτικά) το πολιτικό «παιχνίδι» που έπαιξαν οι αστικές ελληνικές πολιτικές δυνάμεις σε συνεργασία με τους υπεύθυνους του διεθνούς μηχανισμού εξουσίας (ΕΕ, ΔΝΤ).
Η κυβέρνηση Παπανδρέου, κάτω και από τις λαϊκές αντιδράσεις, δεν μπορούσε να συνεχίσει και μετεξελίχθηκε σε κυβέρνηση συναίνεσης και σωτηρίας των τραπεζών και του συστήματος, με τη συνεργασία των 3 και όχι μόνο κομμάτων εκπροσώπων των συμφερόντων του κατεστημένου, με επικεφαλής έναν εγγυημένο μάνατζερ του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Το πολύ ενδιαφέρον πολιτικά είναι οτι το ίδιο έγινε και στην Ιταλία, ενώ ταυτόχρονα αυτό που οι ίδιοι ονομάζουν κρίση (όροι και συνθήκες δανεισμού των κρατών) επεκτάθηκε σε μεγάλο εύρος της Ευρωζώνης, αυξάνοντας τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδα τους και μεγαλώνοντας τις πιέσεις και τους εκβιασμούς στους λαούς να υποκύψουν στις πολιτικές σκληρής λιτότητας.
Αυτή η μεγάλη πολιτική και κοινωνική ρευστότητα είναι που τρελαίνει τον κόσμο, γιατί όλοι καταλαβαίνουν ότι το «παιχνίδι» έχει χοντρύνει πολύ και είναι ανοικτό στο χειρότερο (χρεοκοπία ανεξέλεγκτη, κατάρρευση Ευρωζώνης, πόλεμος) και μάλιστα γρήγορα.
Είναι κοινός τόπος, το να ξανασυζητήσουμε για τη λογική των δυνάμεων που κυριαρχούν παγκοσμίως στο καπιταλιστικό σύστημα.
Φαίνεται ότι οι διεθνείς τραπεζικοεπενδυτικοί όμιλοι και οι κυβερνήσεις (πολιτικά υποχείρια πλέον) θα το τραβήξουν μέχρι τέλους.
Εκτιμούν (πέρα από τις αντιθέσεις τους) ότι φτωχαίνοντας τους λαούς κάνουν ανταγωνιστικές τις επενδύσεις τους, αυξάνουν ευρύτερα τα κέρδη τους οι πιο ισχυροί, καταστρέφοντας ταυτόχρονα και μέρος του πιο αδύνατου παραγωγικού κεφαλαίου.
Φαίνεται επίσης ότι παίζουν διεθνώς χωρίς αντίπαλο, ή καλύτερα ο βασικός τους αντίπαλος είναι οι δικές τους αντιθέσεις για το μοίρασμα παγκοσμίως της αγοράς.
Τις αντιδράσεις, αντιστάσεις των λαών (με όλους τους «παλαιούς» και νέους τρόπους) τις υποτιμούν ακόμη, έχοντας σαν όπλα το μαστίγιο της καταστολής και τον διάχυτο φόβο.
Βέβαια στην Ελλάδα τους ανησύχησαν περισσότερο, δημιούργησαν αδιέξοδο στην κυβέρνηση Παπανδρέου σε 2 χρόνια (και πάλι πολλά ήταν) και ανάγκασαν το σύστημα να ρίξει στη μάχη εφεδρείες (κυβέρνηση συνεργασίας), για πόσο όμως;
Τα μεγάλα ζητήματα για εμάς, από την πλευρά του κόσμου της εργασίας, τώρα μπαίνουν πλέον με οριακό τρόπο, γιατί πέραν των άλλων δεν ΥΠΑΡΧΕΙ και ΧΡΟΝΟΣ.
Πολλοί λένε και είναι σωστό, ότι έχουμε μπει σε μια μεταβατική εποχή παγκοσμίως, με σαρωτικές αλλαγές σε οικονομίες, κοινωνίες, κράτη, λόγω των αδιεξόδων του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση των αγορών και του κεφαλαίου και με τις αλλαγές που φέρνει παγκοσμίως η έκρηξη των νέων τεχνολογιών, το διαδίκτυο κ.α. Σ’ αυτά τα πλαίσια υποστηρίζεται η άποψη ότι λόγω της γενικευμένης κρίσης που ακουμπά και το πολιτικό σύστημα, νέες δυνάμεις θα γεννιούνται μέσα από μεταλλάξεις, διασπάσεις και αναδιατάξεις των παλιών πολιτικών φορέων ενώ ταυτόχρονα η κοινωνία θα αναδείξει και νέες λαϊκές δυνάμεις από τα κάτω (βλ. πλατείες) που πιθανόν θα καλύψουν τα κενά που αφήνουν τα ελλείμματα των φορέων της Αριστεράς.
Οι κοινωνικές-πολιτικές αυτές διεργασίες προφανώς θα δημιουργήσουν μια καινούρια κατάσταση, αλλά από τα πράγματα είναι αργόσυρτες και βασανιστικές και ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ.
Ταυτόχρονα είναι γνωστό ότι σ’ ένα κομμάτι της παραδοσιακής Αριστεράς, η βασική του πολιτική επιλογή είναι: αγώνες αντίστασης για αλλαγή των συσχετισμών μέχρι να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για λαϊκή εξουσία.
Είναι δεδομένο ότι μιλάνε για ανατροπή του καπιταλισμού στην Ελλάδα και ανάπτυξη νέου κοινωνικοοικονομικού σοσιαλιστικού σχηματισμού.
Ανεξάρτητα από όποια θεωρητική συζήτηση για το σοσιαλισμό, που πρέπει να γίνεται, το ερώτημα είναι: υπάρχει τρόπος τώρα να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες της κρίσης σε όφελος του λαού και ταυτόχρονα να ανοίξεις δρόμους ριζικών αλλαγών φέρνοντας πιο κοντά το στρατηγικό σου όραμα.
Το ερώτημα αυτό θέλει άμεση απάντηση και ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.
Και επειδή ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, η εκτίμηση είναι ότι οι ενεργοί πολίτες δεν έχουν πλέον άλλη επιλογή.
Δεν μπορούμε πια να ησυχάζουμε περιμένοντας από τη μία την επόμενη γενική απεργία για να κατέβουμε στους δρόμους και από την άλλη πότε θα μορφοποιηθούν οι πολιτικές διεργασίες κορυφών για να καταγράψουν κάποια καλύτερα εκλογικά ποσοστά στις επόμενες εκλογές.
Τώρα μέσα από κάθε πρωτοβουλία αντίστασης, τοπική ή κλαδική, μέσα από κάθε συνδικαλιστικό φορέα πρέπει να προβάλλεται η αναγκαιότητα και η αμεσότητα της δημιουργίας ενός λαϊκού μετώπου, κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για την εφαρμογή μιας εναλλακτικής ριζοσπαστικής πολιτικής με άξονες:
– Άμεση αποδέσμευση της χώρας από τρόικα και μνημόνια.
– Στάση πληρωμών επί του χρέους, με επιδίωξη τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του και ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους για τις πιο ευάλωτες κοινωνικές κατηγορίες.
– Εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών με προσανατολισμό την ανάπτυξη της χώρας.
– Ανασυγκρότηση του Δημοσίου με βάρος στις Δημόσιες επενδύσεις.
– Ριζική και δίκαιη αναδιανομή του πλούτου με φορολόγηση των κερδών επιχειρήσεων, τραπεζών, χρηματιστηριακών συναλλαγών, μεγάλης ακίνητης περιουσίας κλπ.
Ένα μεγάλο λαϊκό ρεύμα πρέπει να διαπεράσει τη χώρα. Οι αγώνες των εργαζομένων μπορούν να πάρουν τέτοιο προσανατολισμό – τα κινήματα αλληλεγγύης μπορούν να αποκτήσουν νέα δυναμική.
Η ελπίδα μπορεί να γεννηθεί από τη λαϊκή οργάνωση σε κάθε χώρο και τόπο δουλειάς.
Πολιτικές δυνάμεις που έχουν τέτοια βούληση υπάρχουν και μπορούν να συμβάλλουν.
Προσωπικότητες από την προοδευτική διανόηση και τον πολιτισμό κινούνται ήδη σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Πρέπει να τους προλάβουμε πριν μας προλάβουν για μια ακόμη φορά.
Τι περιμένουμε;
*Ο Βασίλης Τζαφάς είναι αντιπρόεδρος ΕΛΜΕ Νότιας Αθήνας
– Αναδημοσίευση από το iskra.gr
