Γι’ αυτό και η απέχθεια των μεγάλων εργοδοτών απέναντι στις εθνικές και κλαδικές συμβάσεις, που ιστορικά αποτελούν τη μόνη μορφή κατοχύρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων, δημιουργώντας παράλληλα όρους αλληλεγγύης και συνοχής μεταξύ των εργαζομένων.
Σήμερα επιχειρείται η συστηματική διάβρωσή τους, με ενδιάμεσες κάθε φορά παρεμβάσεις και με στόχο την τελική κατάργηση τόσο της εθνικής όσο και των κλαδικών συμβάσεων και την αντικατάστασή τους από τις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Σε αυτό το επίπεδο είναι ψέμα ότι μπορεί να υπάρξει διαπραγμάτευση. Αντίθετα δημιουργείται ένα καθεστώς επιβολής, εξωστρακίζεται κάθε έννοια δημοκρατίας και μετατρέπεται εν τέλει σε άσκηση βίας σε βάρος των εργαζομένων.
Για τα συνδικάτα όμως η αμφισβήτηση της συλλογικής σύμβασης ενέχει και τον κίνδυνο της κατάργησης του ιστορικού τους ρόλου και κυρίως σήμερα, που η αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας παίρνει χαρακτηριστικά πολέμου. Για να μη συμβεί αυτό απαιτείται μία δυναμική κινητοποιήση στο εσωτερικό των εργαζομένων και μία μεγάλη καμπάνια ενημέρωσης για το τι υποκρύπτει το χτύπημα των συλλογικών συμβάσεων.
Απαιτείται να εργαστούμε για τη διαμόρφωση μίας νέας συνείδησης, που θα αναδεικνύει ως επιτακτική ανάγκη την αξία της συλλογικής δράσης και του συλλογικού αιτήματος.
Οφείλουμε κατά προτεραιότητα να ενισχύσουμε τη συλλογική μας οργάνωση σε επίπεδο κλάδου, με την παράλληλη δικτύωσή της μέσα σε όλους τους χώρους εργασίας. Η πλειοψηφία της συνδικαλιστικής ηγεσίας πρέπει τώρα να εγκαταλείψει τις μέχρι σήμερα συμβιβαστικές λογικές, τακτικές των διαδοχικών υποχωρήσεων, την ενσωμάτωσή τους σε απερίσκεπτους ρεαλισμούς και την απουσία σχεδίου για την οργάνωση της εργατικής τάξης στις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί.
Απαιτείται, και είναι όρος για την επιβίωση των συνδικάτων, μία θεαματική στροφή στον προσανατολισμό τους, ένα νέο ποιοτικό άλμα στην οργάνωση και προετοιμασία των εργαζομένων και κυρίως να κατανοηθεί απ’ όλους ότι η αναμέτρηση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας από εδώ και πέρα δεν μπορεί παρά να γίνει με νέους ταξικούς όρους, ως αναγκαία συνθήκη που θα είναι ικανή να βάλει φρένο σε αυτήν την αντεπανάσταση ανατροπής όλων των εργατικών και συνταγματικών δικαιωμάτων που βιώνουμε.
* Ο Γ. Γαβρίλης είναι γραμματέας της Αυτόνομης Παρέμβασης.
– Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ στις 12-2-2012
