Η μελέτη που πραγματοποίησε το Πανεπιστήμιο Αθηνών σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας iatropedia.gr (δείτε εδώ) και τα στοιχεία που παραθέτει αποδεικνύουν ότι το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Δημόσιο Σύστημα Υγείας είναι η κρατική χρηματοδότηση.
Συγκεκριμένα στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι «με δεδομένη την ένδεια επικαιροποιημένων στοιχείων, σημειώνουμε ότι από το 1992 ως το 2006, ο κρατικός προϋπολογισμός συνεισφέρει συνεχώς λιγότερα στο σύστημα υγείας και τα ταμεία περισσότερα. Το 1992, το κράτος κάλυπτε το 41,4% των δημόσιων δαπανών και τα ταμεία το 58,6%. Το 2006, το ποσοστό του κράτους έπεσε στο 27% και των ταμείων ανέβηκε στο 73%.»
Αν λάβουμε μάλιστα υπόψη ότι οι δημόσιες δαπάνες κινούνται περίπου στο 60% των συνολικών δαπανών υγείας ενώ το υπόλοιπο 40% καταβάλουν οι πολίτες από την τσέπη τους αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι κρατικές δαπάνες βρίσκονται στο 15% περίπου των συνολικών δαπανών υγείας με στοιχεία του 2006.
Βεβαίως τα τελευταία χρόνια εξαιτίας του περιορισμού της χρηματοδότησης των Νοσοκομείων και την κρατικής συμμετοχής. τόσο παλαιότερα στα ασφαλιστικά ταμεία και σήμερα στον ΕΟΠΥΥ, είναι φανερό (παρά την έλλειψη στοιχείων) ότι η κρατική χρηματοδότηση έχει μειωθεί ακόμα περισσότερο.
Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι ουσιαστικά ένα μεγάλο μέρος από τις λεγόμενες δημόσιες δαπάνες στην πράξη είναι «ιδιωτική συμμετοχή» των ασφαλισμένων αφού είναι ασφαλιστικές εισφορές που καταβάλλουν οι ασφαλισμένοι.
Να γιατί λοιπόν επανειλημμένα έχουμε γράψει ότι το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Δημόσιο Σύστημα Υγείας είναι η κρατική χρηματοδότηση.
Σήμερα που ο ΕΟΠΥΥ βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης και εξαιτίας αυτής της κατάστασης συμπαρασύρει στο βάραθρο και τα Δημόσια νοσοκομεία, τα οποία δεν μπορούν να εισπράξουν δεκάρα από αυτόν για να λειτουργήσουν, το αίτημα της κρατικής χρηματοδότησης στον τομέα της υγείας είναι το κεντρικό αίτημα που πρέπει να θέσει το κίνημα για διεκδίκηση.
Βεβαίως αυτό απαιτεί μια άλλη πολιτική, που δεν είναι υποταγμένη στα μνημόνια και τους δημοσιονομικούς στόχους, πολιτική που θα υπηρετεί τους πολίτες και το λαό και όχι τις τράπεζες, το κεφάλαιο και τους δανειστές.
Η 6η Μάη είναι κοντά και δίνεται η ευκαιρία με την ψήφο των εργαζομένων και τους Ελληνικού λαού να ανοίξει αυτός ο δρόμος με την αποφασιστική ενίσχυση των δυνάμεων που διεκδικούν τέτοιες λύσεις, που δεν είναι άλλες από τις δυνάμεις της Αριστεράς.
