Το ζήτημα της εφημέρευσης, σε Νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας εξίσου, σχετίζεται, αρχικά, με τη φροντίδα της υγείας των πολιτών: τα προγράμματα ασφαλούς εφημέρευσης αποτελούν τη σημαντικότερη ανταπόκριση ενός συστήματος υγείας στα έκτακτα προβλήματα υγείας της κοινότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, βρίσκεται σε λειτουργία ένας ολόκληρος μηχανισμός, που προσπαθεί να καλύψει καταστάσεις από όλο το φάσμα του ανθρώπινου πόνου με στόχο την ανακούφιση, τη θεραπεία και την αποκατάσταση.
Οι περικοπές στη χρηματοδότηση των Νοσοκομείων, αλλά και η προσπάθεια μείωσης του κόστους λειτουργίας γενικότερα, ανεξάρτητα από τις πιθανές επιπτώσεις μιας άνευ σχεδιασμού πολιτικής για τις εφημερίες, έχουν οδηγήσει το ιατρικό-νοσηλευτικό προσωπικό σε μια ευθεία σύγκρουση με τις διοικήσεις Νοσοκομείων και, σε προέκταση με την ηγεσία του ΥΥΚΑ, μέσα σε ένα πλέγμα σχέσεων αδιαλλαξίας, καχυποψίας και επιβολής ισχύος. Οι πρώτες απώλειες -προς το παρόν από το χώρο των λειτουργών της δημόσιας υγείας- είναι ιατροί από τις λεγόμενες περιφερειακές ειδικότητες: δερματολόγοι, ωτορινολαρυγγολόγοι, παιδίατροι, οδοντίατροι κ.ά. βρέθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες εκτός εφημεριών ή σε προγράμματα ετοιμότητας, ανάλογα με το φορέα, τις ανάγκες και τις οικονομικές δυνατότητες που υφίσταντο. Τα προγράμματα αυτά προτάθηκαν και συνυπογράφηκαν από τη διοίκηση και την ιατρική υπηρεσία, με βασικό επιχείρημα ότι προτεραιότητα εφημέρευσης έχουν οι σημαντικές κλινικές του Νοσοκομείου, οι υπόλοιποι δυστυχώς δεν έχει…’.
Καθώς η θέση της διοίκησης ήταν γνωστή, αυτό που εκπλήσσει είναι η ευκολία με την οποία συνάδελφοι αποφασίζουν για την εργασιακή σχέση των συναδέλφων τους, ελαφρά τη καρδία, με γνώμονα το προσωπικό συμφέρον και με προκάλυμμα την ορθή λειτουργία των Νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας. Αυτό προκύπτει από:
– την απουσία διεκδίκησης ενός πιο ισότιμου και ορθολογικού προγράμματος εφημέρευσης, το οποίο θα συμπεριλαμβάνει όλες τις ειδικότητες,
– τη μη ανταπόκριση στα αιτήματα συναδέλφων για ισότιμη, κατά το δυνατόν, συμμετοχή στις εφημερίες,
– το διαχωρισμό των ιατρών σε δύο (τουλάχιστον) ταχύτητες: τους απαραίτητους και τους άλλους,
– την περιχαράκωση κεκτημένων, τόσο εργασιακά όσο και οικονομικά.
Η διαπίστωση ότι ‘Σήμερα εγώ. Αύριο εσύ’, δεν έχει καμιά ισχύ σε τέτοιες περιπτώσεις. Αντίθετα, η αναδρομή στην ιατρική προσέγγιση, θα μας θυμίσει ότι η υποκείμενη νόσος αποτελεί το στοίχημα για τη σωστή διάγνωση και την αποτελεσματική θεραπεία και ότι τα συμπτώματα, μερικές φορές, δείχνουν ποιο μέρος του οργανισμού πραγματικά νοσεί. Οι οικονομικές συνθήκες των τελευταίων ετών, αποκαλύπτουν ότι σημαντικό μέρος της δυσλειτουργίας του Δημόσιου Συστήματος Φροντίδας της Υγείας, βρίσκεται μέσα σε αυτό και αφορά τις σχέσεις των ιατρών μεταξύ τους, με το νοσηλευτικό προσωπικό και τους ασθενείς. Και, δίχως αυτό να είναι συγχωροχάρτι για την πολιτική ηγεσία και τις διοικήσεις των Νοσοκομείων, εάν δεν βελτιωθούν τα πράγματα σε αυτό το επίπεδο, η κατάρρευση μπορεί να θεωρείται βέβαιη.
Ασφαλές πρόγραμμα εφημέρευσης σημαίνει:
– παρουσία, στους χώρους περίθαλψης, ιατρών όλων των ειδικοτήτων, κατά το δυνατόν, για την σωστή αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας των ασθενών
– αξιοποίηση του υπάρχοντος ανθρώπινου δυναμικού -το οποίο μειώνεται με σταθερό ρυθμό- σε ένα πλαίσιο ορθού σχεδιασμού, βασισμένου στις ανάγκες περίθαλψης του πληθυσμού ευθύνης
– ισχυρή και συμπαγής απάντηση σε διασπαστικές πρακτικές (ενδογενούς και εξωγενούς προέλευσης) και τακτικές διατήρησης προνομίων (ενδογενούς και εξωγενούς προέλευσης)
– αποτελεσματική ανταπόκριση στα προβλήματα υγείας των συμπολιτών μας, ιδιαίτερα αυτή τη περίοδο όπου η πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας και οι παρεχόμενες υπηρεσίες βρίσκονται σε ουσιαστική αμφισβήτηση και πραγματικό κίνδυνο.
ΟΜΑΔΑ ΙΑΤΡΩΝ ΚΕΝΤΡΟΥ ΥΓΕΙΑΣ ΣΧΗΜΑΤΑΡΙΟΥ
– Αναδημοσίευση από το ygeianet.gr 4-6-2012
