Οι δανειστές αξιώνουν επιτακτικά ακόμα και την κατάργηση του 5νθημερου που θεσμοθετήθηκε πριν από 32 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα.
Αξιώνουν ακόμα μεγαλύτερη κινητικότητα στην αγορά εργασίας, δηλαδή πλήρη απορρύθμιση, με ευκολότερες τις απολύσεις εργαζομένων από τους εργοδότες και τη μείωση μέχρι εξαφάνισης της αποζημίωσης απόλυσης.
Αξιώνουν εργασιακές σχέσεις λάστιχο που θα συμπεριλαμβάνει διευθέτηση του χρόνου εργασίας μέχρι και 13 ώρες την ημέρα, χωρίς υπερωριακή αποζημίωση, παρόλο που η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης που έχει θεσμοθετήσει την υπερεργασία και κατά συνέπεια «το φούσκωμα» του 8ωρου.
Και ο Υπουργός Εργασίας κ. Βρούτσης, θέλοντας να αναδειχτεί «στο πιο γρήγορο πιστόλι της Τρόικας» χτυπά για δεύτερη φορά μετά τα 6,5 δις Ευρώ που υπεξαιρεί από μισθούς, συντάξεις και κοινωνικά επιδόματα τώρα στέλνει σήμα και στους δανειστές ότι όλα μπορούν να συζητηθούν. Με την Κυβέρνηση σε δεύτερο αλλά σύντομο χρόνο, να νομοθετήσει τις αξιώσεις των δανειστών.
Το Υπουργείο Εργασίας, εξελίσσεται τελικά σε «επιτελικό κέντρο» το οποίο οργανώνει το σάρωμα και των τελευταίων εργασιακών δικαιωμάτων, μετατρέποντας την κρίση και το Μνημόνιο σε «δώρο θεού» για το κεφάλαιο και τους μεγάλους εργοδότες για την πλήρη απαξίωση της εργασίας μετατρέποντας τους μισθωτούς σε άψυχα εργαλεία της πιο στυγνής εκμετάλλευσης.
Επειδή οι ευθύνες δεν είναι μόνο συλλογικές και ανώνυμες αλλά και ατομικές και επώνυμες για όσους με την ψήφο τους και με τις ενέργειές τους αφήνουν τις οικογένειες των εργαζομένων να τις κατατρώγει το σαράκι της εργασιακής ανασφάλειας και των μισθών εξαθλίωσης, όταν και άμα αυτοί καταβάλλονται από τους εργοδότες, τα συνδικάτα νομιμοποιούνται να ασκούν και προσωπική κριτική και έλεγχο.
Τα συνδικάτα πρέπει να δείξουν το δρόμο της αντίστασης με το Υπουργείο Εργασίας να βρίσκεται διαρκώς περικυκλωμένο από μια ανθρώπινη αλυσίδα ανέργων, εργαζομένων, συνταξιούχων, νέων και όλων όσων εργάζονται σε καθεστώς επισφάλειας και μαύρης εργασίας.
Η Θεσσαλονίκη και η ΔΕΘ μπορούν να προηγηθούν ως πρώτη και άμεση αποφασιστική απάντηση αντίστασης, διαμαρτυρίας και διεκδίκησης, δίνοντας στη συνέχεια τη σκυτάλη σε πολύμορφες και ενωτικές αγωνιστικές δράσεις, για να τελειώνουμε με τις πολιτικές τους, πριν αυτές μας τελειώσουν.
