Το ζήτημα αυτό έχει αναδεχθεί μέχρι σήμερα κυρίως από τις ενώσεις Νοσοκομειακών Γιατρών και λιγότερο από Σωματεία εργαζομένων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το πρόβλημα στο υπόλοιπο προσωπικό είναι λιγότερο έντονο.
Η περίπτωση του νοσοκομείου του Αγ Νικολάου και οι αναφορές προς τη Διοίκηση και την ΥΠΕ των τομεαρχών της Νοσηλευτικής Υπηρεσίας (Δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ) και του προϊσταμένου της τεχνικής (Δείτε ΕΔΩ) είναι χαρακτηριστική.
Τα πράγματα σε σχέση με τις ελλείψεις σε προσωπικό έχουν ξεπεράσει κάθε όριο και πλέον όπως προκύπτει από τις αναφορές το Νοσοκομεία δεν μπορεί καλύπτει με το προσωπικό που διαθέτει ούτε τις στοιχειώσεις προϋποθέσεις ασφαλούς λειτουργίας.
Η αδυναμία των στελεχών του Νοσοκομείου να συντάξουν προγράμματα παρουσίας στη Νοσηλευτική Υπηρεσία και της Τεχνική είναι η κορυφή του παγόβουνου, αφού οι ρίζα του προβλήματος είναι η απαξίωση και διάλυση του Δημόσιου Συστήματος Υγείας που προωθεί η συγκυβέρνηση με την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών.
Όπως επισημάναμε το πρόβλημα πλέον έχει γενικευτεί και αγκαλιάζει τη συντριπτική πλειοψηφία των Νοσοκομείων, τα οποία με διάφορα «μπαλώματα» επιχειρούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα.
Όλα αυτά βεβαίως περά από την εντατικοποίηση και σωματική εξάντληση του προσωπικού έχουν άμεσες επιπτώσεις στις παροχές υγείας προς τους πολίτες.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση η συγκρότηση του μετώπου υγείας σε κάθε περιοχή, για την προστασία των δομών υγείας, την διεκδίκηση μαζικών προσλήψεων και γενναίας χρηματοδότησης στα Νοσοκομεία, σε συνδυασμό με την ανατροπή των μνημονιακών όρων και δεσμεύσεων είναι το πρώτο καθήκον των Σωματείων των Νοσοκομείων.
