Γράφαμε πριν από λίγες μέρες για την ενδοκρινολογική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας που απειλείται με λουκέτο. Σε παρόμοια τροχιά βρίσκεται το ορθοπεδικό τμήμα του Ευαγγελισμού, όπου ο αριθμός των ειδικευμένων γιατρών έχει μειωθεί κατά 50% την τελευταία τριετία.
Σύμφωνα με καταγγελία της ΕΙΝΑΠ, στο νοσοκομείο υπηρετούσαν το 2013 δεκατέσσερις ειδικευμένοι ορθοπεδικοί. Σήμερα υπηρετούν μόλις οκτώ, εκ των οποίων μία επικουρική πρόκειται σύντομα να απολυθεί λόγω των μνημονιακών δεσμεύσεων. Αλλά η υποστελέχωση έχει μία ακόμα, πέρα από την προφανή, συνέπεια: Την κατακόρυφη άνοδο του ηλικιακού μέσου όρου, καθώς οι γιατροί που παραμένουν, μετρούν ήδη 30-35 χρόνια υπηρεσίας, με ό,τι αυτό σημαίνει από άποψη φυσικών αντοχών.
Υποστελέχωση: Κανόνας, όχι εξαίρεση
Εάν όλα αυτά συμβαίνουν στον Ευαγγελισμό, το “μεγαλύτερο νοσοκομείο των Βαλκανίων” και “ναυαρχίδα του ΕΣΥ” όπως αρέσκονται να επαναλαμβάνουν μονότονα οι πάσης αποχρώσεως υπουργοί, καταλαβαίνουμε εύκολα πώς αντιμετωπίζει συνολικά η κυβέρνηση τη δημόσια υγεία. Αρκετά κατατοπιστικό είναι το άρθρο της Πέννυς Μπουλουτζά στην Καθημερινή της 26/11, απ’ όπου σταχυολογούμε τα εξής (το πλήρες άρθρο εδώ):
Tον Δεκέμβριο του 2012 το τακτικό προσωπικό του υπουργείου Υγείας ήταν 94.164 άτομα, και τον περασμένο Σεπτέμβριο είχε μειωθεί στα 77.637 άτομα. Κατά το 2015 αποχώρησαν – συνταξιοδοτήθηκαν 2.758 άτομα μόνιμο προσωπικό. Σε όλο αυτό το διάστημα έχουν γίνει μόλις 593 προσλήψεις μόνιμου προσωπικού για τα νοσοκομεία, από προκηρύξεις (4Κ και 5Κ) του 2015 για 985 θέσεις. Οι προσλήψεις αυτές είχαν εγκριθεί από την προ-προηγούμενη κυβέρνηση.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Ενωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών – Πειραιώς, στο τέλος του 2016 αναμένεται να συνταξιοδοτηθούν 250-300 μόνιμοι γιατροί του ΕΣΥ, αριθμός που είναι αρκετά μεγάλος εάν αναλογιστεί κανείς ότι ειδικά σε νοσοκομεία της επαρχίας ολόκληρα τμήματα βασίζονται σε έναν-δύο γιατρούς. Σε αυτές τις περιπτώσεις οποιαδήποτε αποχώρηση χαρακτηρίζεται «μοιραία». Συνολικά οι μόνιμοι γιατροί που υπηρετούν στα δημόσια νοσοκομεία ανέρχονται σε 7.800. Σύμφωνα με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημόσιων Νοσοκομείων, αυτή τη στιγμή από τις 45.000 μη ιατρικό προσωπικό των νοσοκομείων εκτιμάται ότι έχουν θεμελιώσει δικαίωμα συνταξιοδότησης περίπου 10.000 εργαζόμενοι. Σε περίπτωση που το ασκούσαν όλοι –εάν π.χ. ήθελαν να προλάβουν δυσμενείς αλλαγές στο ασφαλιστικό–, θα «τιναζόταν στον αέρα» η λειτουργία των νοσοκομείων.
Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας, εκτός από τις προκηρύξεις 4Κ και 5Κ που ολοκληρώνονται, έχουν δρομολογηθεί και άλλες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Ειδικότερα, αναμένεται να εκδοθεί από το ΑΣΕΠ η προκήρυξη για επιπλέον 1.538 θέσεις, από τις οποίες οι 650 θα γίνουν άμεσα από προσωρινούς κυλιόμενους πίνακες του ΑΣΕΠ. Επιπλέον, αναμένεται η προκήρυξη μιας πρώτης «δέσμης» για πρόσληψη 760 μόνιμων γιατρών και θα ακολουθήσει προκήρυξη –αρχές του 2017– για επιπλέον 2.000 θέσεις. Οι διαδικασίες ωστόσο είναι χρονοβόρες. Εκτιμάται ότι απαιτούνται περίπου δύο χρόνια έως ότου ολοκληρωθούν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα εκκρεμούν διορισμοί γιατρών από προκήρυξη του 2010.
Μόνη λύση η κάλυψη των κενών με μόνιμο προσωπικό
Το ρεπορτάζ της Καθημερινής κλείνει με την πληροφορία ότι «ιατρικοί κύκλοι» φλερτάρουν με την ιδέα να αναστέλλεται εθελοντικά για ένα έτος η συνταξιοδότηση γιατρών που υπηρετούν στο ΕΣΥ, μέχρι να διοριστεί αντικαταστάτης τους. Εάν υλοποιηθεί, θα πρόκειται για μία ακόμα απόπειρα να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με εμβαλωματικές πρακτικές, καθώς η συγκεκριμένη πρόταση αποδέχεται (εμμέσως πλην σαφώς) την υποστελέχωση των κλινικών ως μόνιμο καθεστώς και απλά προσπαθεί να καθυστερήσει περαιτέρω επιδείνωσή της.
Αλλά και πέραν τούτου, η λογική του «γιατρού – Ελ Σιντ» που θα κρατά ανοιχτές ολόκληρες κλινικές σε πείσμα των βιολογικών και ψυχικών αντοχών, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη από τον κόσμο της υγείας και συνολικά την κοινωνία. Πολλώ δε μάλλον, όταν την ίδια στιγμή δεκάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες παραμένουν άνεργοι, υποαπασχολούμενοι ή μεταναστεύουν μαζικά στο εξωτερικό.
Δεν πρέπει, τέλος, να μας διαφεύγει ο κίνδυνος παγίωσης των αναστολών, δημιουργώντας ένα νέο καθεστώς αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης από το παράθυρο.
