Όλοι γνωρίζουμε τη μεγάλη σημασία που έχουν τα υπηρεσιακά φορητά τηλέφωνα ενδοεπικοινωνίας στα Νοσοκομεία. Χρησιμοποιούνται από ένα μεγάλο φάσμα εργαζομένων (Γιατροί – Νοσηλευτές – Τραυματιοφορείς – υπηρεσία καθαριότητας κ.τ.λ.) και είναι απολύτως απαραίτητα για την εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι τα υπηρεσιακά τηλέφωνα «σώζουν ζωές» αφού διασφαλίζουν την ταχύτατη επικοινωνία π.χ. με τον Αναισθησιολόγο ή τον Τραυματιοφορέα για την έγκαιρη μετάβασή τους σε περιστατικά των οποίων η ζωή «κρέμεται» από μια κλωστή.
Εκτός όμως από αυτές τις περιπτώσεις, τα φορητά τηλέφωνα είναι αναγκαίο καθημερινό εργαλείο για πολλές υπηρεσιακές λειτουργίες και συμβάλουν τα μέγιστα στην έγκαιρη και ποιοτική παροχή υπηρεσιών στον ασθενή. Συμβάλουν επίσης και στην βελτίωση των εργασιακών συνθηκών, αφού δίνουν τη δυνατότητα για άμεση συνεννόηση μεταξύ των εργαζομένων και της υπηρεσιακής ιεραρχίας.
Κι όμως… Ακόμα και τα τόσο απαραίτητα υπηρεσιακά τηλέφωνα έχουν πέσει θύματα των περικοπών στις δαπάνες. Τα βρίσκεις πλέον με το σταγονόμετρο γιατί τα περισσότερα είναι χαλασμένα και δεν υπάρχουν λεφτά για επισκευή ή αντικατάστασή τους!
Έτσι βγαίνουν τα «πλεονάσματα» στα Νοσοκομεία για τα οποία κάποιοι (ακόμα και συνδικαλιστές) πανηγυρίζουν. «Και από τη μύγα ξύγκι» δηλαδή!
Τα Σωματεία των εργαζομένων πρέπει να αναδεικνύουν και να παρεμβαίνουν στις Διοικήσεις για τέτοιου είδους ζητήματα τα οποία άπτονται των παρεχόμενων υπηρεσιών στους ασθενείς αλλά και των εργασιακών συνθηκών που επικρατούν στα Νοσοκομεία. Οι συνθήκες γαλέρας που επικρατούν, κυρίως λόγω της υποστελέχωσης, χειροτερεύουν ακόμα περισσότερο, όταν ο εργαζόμενος στερείται βασικών μέσων που διευκολύνουν την εργασία του.
