Φαίνεται ότι οι μεγαλοστομίες των κυβερνητικών στελεχών και πρώτα απ’ όλα των κ. Πολάκη και Ξανθού για δήθεν εκδίωξη των εργολάβων από τα νοσοκομεία και διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζόμενων στις υποστηρικτικές υπηρεσίες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό κενό γράμμα.
Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι σχεδόν στα μισά νοσοκομεία, μετά από 4 χρόνια κυβερνητικής θητείας, οι εργολάβοι ζουν και βασιλεύουν, δεν αρκεί ότι εκατοντάδες συμβασιούχοι σε αυτές τις υπηρεσίες βρίσκονται μπροστά στον κίνδυνο της απόλυσης με τη λήξη των ατομικών συμβάσεων αλλά φαίνεται δυστυχώς ότι η κυβέρνηση καθώς και διοικήσεις νοσοκομείων δεν έχουν πρόβλημα να επανέλθουν στη θέση τους πάλι οι εργολάβοι.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ όπου η διοίκηση ήδη με την λήξη των ατομικών συμβάσεων στην φύλαξη προχώρησε σε απολύσεις συμβασιούχων επαναφέροντας στη θέση τους εργολάβο ενώ ετοιμάζεται να κάνει το ίδιο και στο χώρο της καθαριότητας. (δείτε εδώ την απόφαση του Διοικητή του Νοσοκομείου). Ίσως γι αυτό το λόγο και η Διοίκηση του Νοσοκομείου αρνείται εδώ και καιρό να συναντηθεί με το Σωματείο Εργαζομένων που την Τρίτη οργανώνει κινητοποίηση για το ζήτημα αυτό.
Αντίστοιχα προβλήματα φαίνεται να αντιμετωπίζουν και άλλα νοσοκομεία με την λήξη των ατομικών συμβάσεων και από την πλευρά των Διοικήσεων γίνονται διάφορες μεθοδεύσεις για να κουκουλωθεί το πρόβλημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα επίσης αποτελεί το Νοσοκομείο Κεφαλλονιάς όπου οι συμβασιούχοι στην καθαριότητα μετά από μερικούς μήνες απολύθηκαν και επανήλθε ο εργολάβος.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η λαλίστατη πολιτική ηγεσία του Υπ. Υγείας το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει σιωπήσει για το ζήτημα των εργολαβιών ενώ το προηγούμενο χρονικό διάστημα το είχε κάνει σημαία.
Το ΜΕΤΑ Υγειονομικών έχει τονίσει από την πρώτη στιγμή ότι δεν αρκεί μόνο η πρόσκαιρη εκδίωξη των εργολάβων σε μερικά νοσοκομεία αλλά απαιτείται να δοθεί λύση που θα διασφαλίζει την επαναφορά των υποστηρικτικών υπηρεσιών στο δημόσιο και την μόνιμη και σταθερή εργασία για τους εργαζόμενους σε αυτές.
Γι αυτό διεκδικεί άμεσα τη μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου, την επανασύσταση όλων των οργανικών θέσεων προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα στο μέλλον η κάλυψη των κενών να γίνεται με μόνιμο προσωπικό.
Αυτό αρνείται πεισματικά τόσο η Κυβέρνηση όσο και όλα τα κόμματα του μνημονικού τόξου. Γι αυτό και η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής επιλογής μπορεί να επιβληθεί σε σύγκρουση με αυτές τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές μέσα από μαζικούς ενωτικούς αγώνες όλων των εργαζομένων.
