Η οργάνωση της εργασίας έγκειται στη διαμόρφωση των συνθηκών εργασίας με τρόπο που να μη λειτουργούν στρεσσογόνα για τον εργαζόμενο. Ο βαθμός επάρκειας προσωπικού και εξοπλισμού, η κατανομή της εργασίας μεταξύ των εργαζομένων, η επαναληψιμότητα, η μονοτονία, η μη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων, η αυστηρή και άκαμπτη επίβλεψη και η απώλεια του ελέγχου αποτελούν παράγοντες κινδύνου για επαγγελματική εξουθένωση και σχετίζονται με επαγγελματικό άγχος και με σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία των εργαζομένων στα νοσοκομεία.
Υψηλού κινδύνου είναι η εργασία των τεχνικών των εργαστηρίων, η οποία είναι μονότονη, επαναλαμβανόμενη, πολύπλοκη και χωρίς υποστήριξη.
Το ιατρικό προσωπικό απασχολείται σε ενδιαφέρουσα εργασία με μεγάλο βαθμό αυτονομίας που απαιτεί συνεχή συγκέντρωση. Προβλήματα αποτελούν η έλλειψη συντονισμού και συνεργασίας διαφορετικών ειδικοτήτων, οι πολλές και αντικρουόμενες απαιτήσεις και η ανεπαρκής υποστήριξη.
Άλλες επαγγελματικές ομάδες αναφέρουν μονότονη εργασία, έλλειψη ανατροφοδότησης, συμμετοχής και περιορισμένες δυνατότητες προαγωγής.
Ένα παράδειγμα συνεργάστηκες δράσης επαγγελματικών κινδύνων καταγράφεται στις μονάδες εντατικής θεραπείας. Στις ΜΕΘ περιθάλπονται ασθενείς με ιδιαιτέρως αυξημένες ανάγκες για φροντίδα και εκτεταμένη τεχνολογική υποστήριξη. Οι πολύπλοκες συσκευές και ο μεγάλος όγκος δεδομένων δημιουργούν ιδιαίτερες δυσκολίες κατά την επεξεργασία τους από το προσωπικό. Ο φωτισμός, ο θόρυβος, η ανάγκη συνεχούς εγρήγορσης και ο όγκος εργασίας δημιουργούν στρεσσογόνες συνθήκες τόσο στο προσωπικό όσο και στους ασθενείς. Αυτές οι δυσκολίες επαυξάνουν την πιθανότητα λαθών και αποτελούν αιτία επαγγελματικής εξουθένωσης του προσωπικού και αρνητικής πρόγνωσης για τους ασθενείς, ιδιαιτέρως όπου υπάρχουν ελλείψεις εξειδικευμένου προσωπικού.
Τα μέτρα πρόληψης και ελέγχου των οργανωτικών κινδύνων θα πρέπει να προσαρμόζονται στις συνθήκες και πρακτικές κάθε νοσοκομείου μέσα από την αλληλεπίδραση και διαβούλευση εργαζομένων και προϊσταμένων των τμημάτων και των διοικήσεων.
