Η απεργία και τα συνδικάτα είναι υπόθεση των εργαζομένων,
όχι του κράτους και της εργοδοσίας!
Η κυβέρνηση προχωρά στην υλοποίηση ενεργοποίηση των διατάξεων του αντεργατικού νόμου Χατζηδάκη ξεκινώντας -καθόλου τυχαία- από το ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ’: ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ. Η στοχευμένη αυτή προσπάθεια αποδυνάμωσης των συνδικάτων φέρνει το εργατικό κίνημα αντιμέτωπο με μια πρόκληση πραγματικά υπαρξιακών διαστάσεων.
Κυριολεκτικά είναι η ώρα να αποδειχθεί ότι ο νόμος θα μείνει στα χαρτιά – ή με όρους που αρέσκεται να χρησιμοποιεί σε μια επίφαση εκσυγχρονισμού η κυβέρνηση Μητσοτάκη – στα ψηφιακά bytes.
Μια συνοπτική παρουσίαση των νομικών θεσμικών πρωτοβουλιών του Υπουργείου Εργασίας είναι αναγκαία για να χαράξουμε τη συγκεκριμένη άμεση και αποτελεσματική απάντηση του εργατικού κινήματος. Στην ίδια την ανακοίνωση τύπου του Υπουργείου Εργασίας με ημερομηνία 26/8/2021 αναφέρεται ότι:
- με εγκύκλιο δίνονται διευκρινίσεις για το νέο καθεστώς που διέπει τις απεργίες σε ιδιωτικό δημόσιο τομέα και τις επιχειρήσεις δημόσιου χαρακτήρα και κοινής ωφέλειας
- με υπουργική απόφαση ενεργοποιούνται από 1.1.2022 τα Μητρώα Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Εργαζομένων και Οργανώσεων Εργοδοτών (ΓΕ.ΜΗ.Σ.Ο.Ε και ΓΕ.ΜΗ.Ο.Ε).
Αναλυτικότερα:
Με την εγκύκλιο, με πανηγυρικό τρόπο επιβεβαιώνεται ότι το δικαίωμα της απεργίας περιορίζεται μέχρι εξαφάνισης, μέσα σε ένα κυκεώνα γραφειοκρατικών διαδικασιών για τη νομότυπη εκπλήρωση των τεσσάρων υποχρεώσεων (γνωστοποίησης της απεργίας, διεξαγωγής δημόσιου διαλόγου, διάθεσης Προσωπικού Ασφαλείας και Προσωπικού Ελάχιστης Εγγυημένης Υπηρεσίας, προστασίας του δικαιώματος στην εργασία).
Σε μια εποχή απόλυτης ιδεολογικής επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού, όπου η θέσπιση διαδικασιών και ελέγχων από το δημόσιο θεωρείται εχθρική για την επιχειρηματικότητα και τους εργοδότες, ενισχύεται ο ασφυκτικός κρατικός έλεγχος στη δράση, αλλά και στην ίδια την ύπαρξη των συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις ότι πρόκειται για αντίφαση, είναι η έκφραση της κυβέρνησης που επιλέγει πλευρά και σε ακραίο βαθμό, χωρίς καμιά ντροπή, επιχειρεί να καταστεί και θεσμικά ανενεργό το πιο σημαντικό όπλο των εργαζομένων, η απεργία.
Στην ίδια την εγκύκλιο αποσαφηνίζεται ότι προ του νόμου Χατζηδάκη υπήρχαν ήδη νομικές περιοριστικές ρυθμίσεις για την απόφαση και τη γνωστοποίηση της απεργίας, τη διαμεσολάβηση και τον καθορισμό του προσωπικού ασφαλείας που ισχυροποιούνται με αποτέλεσμα η εφαρμογή του νόμου Χατζηδάκη να καθιστά πολύ δύσκολη, έως αδύνατη την κήρυξη νόμιμης απεργίας.
Συγκεκριμένα θεσπίζεται με το νόμο και επαναλαμβάνονται με πανηγυρικό τόνο στην εγκύκλιο η αυστηροποίηση των υπαρχόντων προϋποθέσεων για νόμιμη κήρυξη απεργίας -χαρακτηριστικά ονομάζονται υποχρεώσεις – και εισάγονται επιπλέον, η υποχρέωση διάθεσης Προσωπικού Ελάχιστης Εγγυημένης Υπηρεσίας και το δικαίωμα στην εργασία. Ειδικά το τελευταίο, ψευδώνυμο της απεργοσπασίας, αποτελεί εμπαιγμό και ύβρις απέναντι στους ανέργους, τους ελαστικά εργαζόμενους και τον κόσμο της εργασίας, δηλαδή το να επικαλείται η κυβέρνηση το δικαίωμα στην εργασία ισχυριζόμενη ότι παραβιάζεται από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις στη διάρκεια των απεργιών!
Μετά από χρόνια κατασυκοφάντησης των εργατικών αγώνων, δικαστικών κι άλλων διώξεων των εργαζομένων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, οι πολιτικοί εκφραστές του κεφαλαίου και της εργοδοσίας πιστεύουν ότι μπορούν να σαρώσουν οτιδήποτε έχει και την παραμικρή σχέση με τη συλλογική δράση.
Με απλά λόγια: θεσπίζεται ένα νομικό πλαίσιο ώστε, στην πράξη, κάθε απεργιακή κινητοποίηση να μπορεί πολύ εύκολα να κηρυχθεί παράνομη, με συνέπεια αστική ευθύνη της συνδικαλιστικής οργάνωσης και των μελών του διοικητικού συμβουλίου της.
Ως συνδικαλιστικό κίνημα έχουμε υποχρέωση, ιστορική και ταξική, να αρνηθούμε στην πράξη να εφαρμόσουμε τις νομικές διατάξεις για την κήρυξη απεργίας και να υπερασπίσουμε την ίδια την ύπαρξη των σωματείων.
Με την υπουργική απόφαση, φαινομενικά ρυθμίζονται κάποια τεχνικά θέματα σχετικά με το Γενικό Μητρώο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Εργαζομένων (ΓΕ.ΜΗ.Σ.Ο.Ε.), που θα τηρείται, μέσω πλατφόρμας, στο σύστημα «Εργάνη».
Επί της ουσίας, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις θα πρέπει υποχρεωτικά να δηλώνουν, πλέον, τα μέλη τους, τη διοίκηση, κάθε στοιχείο από τις αρχαιρεσίες κ.λπ. στο υπουργείο Εργασίας, και έμμεσα, εύκολα γίνεται αντιληπτό, θα γίνονται γνωστά και στην εργοδοσία. Στην περίπτωση που δεν «συμμορφωθούν», δεν μπορούν να κάνουν συλλογικές διαπραγματεύσεις. Στην πραγματικότητα, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις μετατρέπονται σε εποπτευόμενους φορείς του Υπουργείο Εργασίας.
Σε ό,τι αφορά την υποτιθέμενη, ίσων αποστάσεων, προσέγγιση των οργανώσεων εργαζομένων και εργοδοτών, αξίζει να σημειώσουμε ότι οι περιγραφικές τεχνικού χαρακτήρα διατάξεις που φαίνεται να ρυθμίζουν και τις δυο κατηγορίες μητρώων εμφανίζουν μια σημαντική διαφορά: η μη εγγραφή συνδικαλιστικών οργανώσεων έχει συνέπειες που ακυρώνουν στην πράξη την ίδια την ύπαρξή τους.
Είναι επομένως μονόδρομος για όλα τα σωματεία και τα συνδικάτα να μην ενταχθούν στο ΓΕ.ΜΗ.Σ.Ο.Ε., ώστε να μην παραχωρήσουν το δικαίωμα αναγνώρισης και νομιμοποίησής τους στο Υπουργείο που εισηγείται και εφαρμόζει την πιο αντιδραστική εργατική πολιτική στην ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.
Επίσης, οι δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις είναι αναγκαίο να αντιμετωπίσουν άμεσα το οξύτερο πρόβλημα των νέων σωματείων που δεν μπορούν καν να ιδρυθούν με βάση την παλιά διαδικασία του Πρωτοδικείου.
Με δυο λόγια, ο ξεκάθαρος στόχος της κυβέρνησης με την εφαρμογή του νόμου 4808/2021 είναι ο πλήρης έλεγχος των συνδικάτων, ώστε να καταργηθεί στην πράξη οποιαδήποτε συλλογική αγωνιστική δράση.
Υπάρχει άμεση ανάγκη να παρθούν πρωτοβουλίες και να οργανωθούν δράσεις από τα συνδικάτα.
Καλούμε και προτείνουμε να ξεκινήσουν άμεσα σε όλα τα σωματεία διαδικασίες (ανοικτά Διοικητικά Συμβούλια, γενικές συνελεύσεις εργαζομένων κ.ά.) για ενημέρωση και προγραμματισμό δράσης!
Οι δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις (ΑΔΕΔΥ, Εργατικά Κέντρα κλπ) να αναλάβουν πρωτοβουλίες για νομική και πρακτική υποστήριξη των πρωτοβάθμιων σωματείων, ώστε αυτά, όπως και τα ίδια τα δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια, να μην εγγραφούν στο ΓΕ.ΜΗ.Σ.Ο.Ε.
Είναι απαραίτητο το επόμενο διάστημα οι διοικήσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων, σε όλα τα επίπεδα, σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα να αποφασίσουν με σαφήνεια συγκεκριμένα οργανωμένα και συλλογικά βήματα ακύρωσης του Νόμου Χατζηδάκη στην πράξη, όπως είχε δηλωθεί από την συντριπτική πλειοψηφία των συνδικαλιστικών οργανώσεων στις μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις του Ιουνίου 2021.
Οι απεργιακές κινητοποιήσεις του άμεσου μέλλοντος να οργανωθούν, προετοιμασθούν κατάλληλα και όχι απλά να προκηρυχθούν.
Απέναντι στο φόβο και την αδράνεια δεν έχει νόημα να αντιτάξουμε τη νομιμότητα, αλλά την ουσιαστικότητα των κινητοποιήσεων μας, στρεφόμενοι στη βάση των εργαζομένων για να αντλήσουμε δύναμη ιδέες προτάσεις τώρα που είναι ολοφάνερο ότι δεν πάει άλλο: ή αυτοί ή εμείς.
