Τα δημοσιεύματα που προαναγγέλλουν την πρόθεση του υπ. Υγείας να διαμορφώσει έναν νέο υγειονομικό χάρτη δεν αποτυπώνουν τους πραγματικούς στόχους της Κυβέρνησης. Το λέμε αυτό γιατί οι πραγματικές προθέσεις της Κυβέρνησης είναι μέσω του νέου υγειονομικού χάρτη να προχωρήσει στην κατάργηση νοσοκομείων, κλινικών και εν τέλει χιλιάδων νοσηλευτικών κλινών.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση και το υπ. Υγείας, μέσω αυτών των διαρροών, επιχειρεί να ωραιοποιήσει την κατάσταση χρησιμοποιώντας το ψεύτικο αφήγημα ότι ο νέος υγειονομικός χάρης έρχεται να αντιμετωπίσει τα κενά στη στελέχωση αρκετών νοσοκομείων και η εφαρμογή του θα οδηγήσει στην αποτελεσματική λειτουργία τους.
Το κυβερνητικό σχέδιο δεν είναι και τόσο καινούργιο
Οι διαρροές του Υπ. Υγείας μιλούν για συγχώνευση κλινικών ανάμεσα σε κοντινά νοσοκομεία προκειμένου να κρυφτούν οι ελλείψεις στην στελέχωση των κλινικών. Οι συγχωνεύσεις όμως αντικειμενικά οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε νέα μείωση των νοσοκομειακών κρεβατιών. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες από νοσοκομεία σε πρώτη φάση θα μετακινηθούν και ουσιαστικά θα κλείσουν μια σειρά κλινικές που λόγω της υποστελέχωσης εμφανίζουν σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία τους.
Όμως αντικειμενικά η μεταφορά κλινικών θα δημιουργήσει νοσοκομεία χωρίς βασικές κλινικές και εργαστήρια οδηγώντας αυτά τα νοσοκομεία στην απαξίωση, προκειμένου στη συνέχεια να ανοίξει ο δρόμος για την κατάργησή τους.
Φαίνεται ότι έχουμε μια επανάληψη ενός σχεδίου που υλοποιήθηκε κυρίως από την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ την περίοδο 2013-14 με υπουργό τον κ. Γεωργιάδη και το οποίο οδήγησε στο κλείσιμο αρκετών Νοσοκομείων. Το σχέδιο τότε προέβλεπε επίσης το κλείσιμο και αρκετών περιφερειακών νοσοκομείων που απετράπη μερικώς από τους αγώνες των κατοίκων και των υγειονομικών.
Αυτή η πολιτική που υλοποιήθηκε από το 2009 έως το 2021 στη χώρα μας οδήγησε σε σημαντική μείωση των κρεβατιών στα Ελληνικά νοσοκομεία κατά 9.600 (από 54.704 το 2009 σε 45101 το 2021).
Το υγειονομικό κίνημα μπροστά σε αυτή την κατάσταση
Το ερώτημα είναι αν αυτή την περίοδο το υγειονομικό κίνημα αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται μπροστά σε μια τέτοια αρνητική εξέλιξη και αν έχει την πρόθεση να την αποτρέψει. Το λέμε αυτό γιατί οι κυρίαρχες δυνάμεις τόσο στην ΠΟΕΔΗΝ όσο και στα περισσότερα σωματεία περί άλλων τυρβάζουν. Πολύ περισσότερο όταν οι κοινωνικές συμμαχίες που απαιτούνται για την αποτροπή των κυβερνητικών σχεδίων δεν είναι στις προτεραιότητες των πλειοψηφιών στο υγειονομικό κίνημα.
Οι αγωνιστικές δυνάμεις στο υγειονομικό κίνημα είναι οι μόνες που μπορούν να μπουν μπροστά σε αυτόν τον αγώνα και εφόσον λειτουργήσουν με ενωτική διάθεση αλλά και με ένα σχέδιο δράσης να επιχειρήσουν να αποτρέψουν αυτούς τους σχεδιασμούς. Απαραίτητα προϋπόθεση να εγκαταλείψουν τις «μοναχικές πορείες» και τις κινήσεις μιας χρήσης που έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικές.
Το ερώτημα είναι αν υπάρχει η βούληση από όλους να γίνουν οι αναγκαίες υπερβάσεις προκειμένου το υγειονομικό κίνημα να βγει από την αναξιοπιστία και να αποκτήσει ένα νέο αγωνιστικό βηματισμό.
KX
