Της Μαριλης Μαργωμενου
Στο γκισέ της «Διαλογής Ασθενών», τρεις γυναίκες πίσω απ’ το τζάμι κοιτούν τους καινούργιους και αξιολογούν. «Την έπιασε ξαφνικά ένας βήχας, βράζει το παιδί», λέει ο πατέρας. Η κόρη του δίπλα, επτά χρόνων το πολύ, δεν φτάνει ώς το γκισέ και κλωτσάει με το πόδι το λευκό πλαστικό. «Πότε ξεκίνησε;», ρωτάει η υπάλληλος. «Τώρα την άκουσα. Αλλά το ‘χει από χθες, προχθές μου είπε…». Χαρτάκι, και στη σειρά. Στα επείγοντα του Παίδων, τα πραγματικά επείγοντα σπανίζουν. Πριν περάσεις την πύλη, βλέπεις ήδη τους «ασθενείς» – σήμερα που έχει λιακάδα, τα πιο πολλά παιδιά που θα δουν οι γιατροί είναι έξω απ’ την αίθουσα αναμονής, στο προαύλιο με τα δέντρα.
Κάτω απ’ τη μανταρινιά, ο Ακης, που πρέπει να είναι γύρω στα 10, κρατάει ένα κλαρί και παλεύει με τα μανταρίνια. Ο πατέρας του δίπλα στην πύλη ασθενών καπνίζει περιμένοντας. «Απ’ τις δώδεκα είμαστε εδώ», λέει, «κι έχει πάει μία». Ο Ακης έχει αυτές τις μέρες το γνωστό, εποχικό κρύωμα – μόνο που του κρατάει δύο εβδομάδες τώρα. «Εχω ακρόστια!», λέει με θλιμμένο βλέμμα όταν τον ρωτάω. «Εχει ακροαστικά εννοεί… και αρρώστια!», διορθώνει μισογελώντας ο πατέρας του.
Μια περικοπή μισθού πέρυσι τον Φεβρουάριο και πλέον η οικογένειά του δεν έχει οικονομική άνεση. Για την «ακρόστια» του Ακη, η εφημερία του Παίδων είναι μια κάποια λύση.
Μπορεί η λέξη «επείγον» να μην ανταποκρίνεται στην κατάσταση του ασθενούς, αλλά περιγράφει με ακρίβεια την οικονομική κατάσταση κάθε γονιού. Σαν ξέπνοο παιδικό πάρτι, με την Ντόρα την εξερευνήτρια και τους Αη Βασίληδες για διακόσμηση, στην αίθουσα αναμονής του Παίδων 30 παιδάκια παίζουν, κλαίνε, γκρινιάζουν.
Τα πιο πολλά είναι αδελφάκια ασθενών, που ήρθαν γιατί δεν υπήρχε κανείς να τα προσέχει – όπως ο Μιχάλης που τώρα παίζει με την τσάντα μου. Η μαμά του τον μαζεύει – «έλα να κάνεις παρέα στη Μαρία, είναι χάλια, δεν τη βλέπεις;». Ο Μιχάλης τρέχει προς τα εκεί, κάνει το αεροπλάνο με τα χέρια ανοιχτά και η Μαρία μες στον πυρετό της σαν να γελάει. «Τι να κάνω;», λέει η μαμά τους. «Τα δύο απ’ τα τρία είναι δεύτερη εβδομάδα άρρωστα. Μόνο ο Μιχάλης τη γλίτωσε».
Η ώρα πάει μία και μισή το μεσημέρι κι αυτό που βλέπω μπροστά μου να πλημμυρίζει την αίθουσα είναι το πρώτο κύμα ανθρώπων που μόλις σχόλασαν από τη δουλειά τους.
Ο ηλεκτρονικός πίνακας έχει κολλήσει στο νούμερο 68 εδώ και είκοσι λεπτά, αλλά ο κ. Θόδωρος δεν παραπονιέται. Είναι γύρω στα 40 κι έχει δίπλα τη μικρή του, έξι στα επτά. Φοράει σκουφάκι, γάντια, κασκόλ κι ας είμαστε μέσα. «Στο σπίτι είχαμε 38 πυρετό», εξηγεί ο πατέρας της. «Δεν το λες κι επείγον περιστατικό…», σχολιάζει η κυρία δίπλα του, που ο γιος της έσκισε το φρύδι του και τώρα κάποιος γιατρός του το ράβει.
Ωρες αναμονής
Ο κ. Θόδωρος σηκώνει τους ώμους. «Ναι», της απαντάει, «αλλά στην εφημερία πληρώνεις πέντε ευρώ εισιτήριο, ενώ αν πας στον παιδίατρο πληρώνεις σαράντα».
Για έναν άνθρωπο που δουλεύει εργάτης και πια δεν βρίσκει μεροκάματο, αυτό είναι πολύ σημαντικό. «Τρεις ώρες να περιμένω, είναι σαν να τις έχω πληρωθεί 35 ευρώ», λέει ο κ. Θόδωρος χαϊδεύοντας με το χέρι του το σκουφάκι της μικρής. «Από το 2004 έχω να δω τέτοιο μισθό!». Επιτέλους, ο φωτεινός πίνακας αλλάζει νούμερο. Από το 68 πάει στο 69, στο 70, στο 71. Ο κ. Θόδωρος σηκώνει τη μικρή, την πάει προς τα μέσα. Οι άλλοι δύο ενδιάμεσοι ασθενείς, το 69 και το 70, προφανώς έχουν φύγει. Γιατί πόσες ώρες να περιμένεις σε μια αίθουσα για κάτι που δεν είναι αληθινά επείγον;
πηγή: Καθημερινή 8-1-2012
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100007_07/01/2012_468481
Η αναδημοσίευση της ειδησεογραφίας από εφημερίδες, έντυπα και ηλεκτρονικές σελίδες γίνεται για την ενημέρωση σε επίκαιρα ζητήματα των αναγνωστών της ιστοσελίδας μας και δε συνεπάγεται την υϊοθέτηση των απόψεων που εκφράζονται, από την Αυτόνομη Παρέμβαση Υγειονομικών.
