Της Αγγέλας Δημότσιου
“Αν κάπου στην υφήλιο κάποιος συνάνθρωπός μας υποφέρει και αδικείται, τότε πρέπει να συμπάσχουμε και να πολεμάμε για αυτό“ . Τσε Γκεβάρα
Το Κέντρο Προστασίας Ατόμων με Αναπηρίες «Ο ΑΡΙΣΤΕΥΣ» στη Γιάννουλη που μέχρι τώρα ξέραμε όλοι μας δεν υφίσταται πλέον.
Με την ψήφιση του Ν. 4025/2012 περί Ανασυγκρότησης Φορέων Κοινωνικής Αλληλεγγύης καταργήθηκε ως αυτόνομη μονάδα και συγχωνεύθηκε με το Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων του Αμπελώνα και το Κέντρο Αυτιστικών Μαγνησίας και λειτουργεί πλέον ως παράρτημα. Καταργήθηκε με μια ψυχρή καθαρά υπολογιστική αντίληψη (όπως και άλλοι φορείς πρόνοιας πανελλαδικά) χωρίς να έχει γίνει καμία αξιολόγηση της προσφοράς του Κέντρου 20 χρόνια τώρα στα παιδιά και στους νέους με αναπηρία.
Οι εργαζόμενοι, μαζί με το σύλλογο γονέων και τον πρόεδρο επί πολλών χρόνων στο Κέντρο τον κύριο Μπεκιάρη, ήμασταν από την αρχή αντίθετοι σε αυτή την εξέλιξη, γιατί πιστεύουμε, ότι αυτή η συγχώνευση, θα έχει σαν αποτέλεσμα την αποδυνάμωση του Κέντρου, με τις μετακινήσεις του προσωπικού που έχουν ήδη αρχίσει.
Η απουσία των τοπικών βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ (των κομμάτων που έφτασαν την χώρα στη σημερινή κατάσταση) δεν έδειξαν το παραμικρό ενδιαφέρον για το μέλλον του Κέντρου και των παιδιών με αναπηρία(αν και ως εργαζόμενοι τους είχαμε ενημερώσει) . Άραγε όταν ψήφισαν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο (σταγόνα στον ωκεανό για κάποιους μπροστά σε άλλους νόμους – ταφόπλακες για την ελληνική κοινωνία) γνώριζαν τι θα σήμαινε για τα τόσα παιδιά και νέους που φιλοξένησε όλα αυτά τα χρόνια και που αποτελούσε ένα ζεστό «σπίτι» γεμάτο αγάπη; Θα δανειστώ την έκφραση που ταιριάζει και στην συγκεκριμένη περίπτωση: Άκρα του Μνημονίου σιωπή !
Επειδή σύντομα θα διανυθεί προεκλογική περίοδος και θα προστρέξουν για ψήφους εκδηλώνοντας την ευαισθησία τους και την αμέριστη συμπαράσταση τους για τα ΑμεΑ, να γνωρίζουν ότι είναι ανεπιθύμητοι στους χώρους του Κέντρου , από τους εργαζόμενους.
Χωρίς προσωπικό και χωρίς χρήματα δεν είναι δυνατόν να γίνει αναπτυξιακή πολιτική Πρόνοιας. Μιας Πρόνοιας που άλλωστε ήταν πάντα, ο φτωχός συγγενής του συστήματος Υγείας (πόσο μάλλον σήμερα που και αυτό έχει διαλυθεί). Μιας Πρόνοιας που το αμέσως επόμενο διάστημα, θα χτυπηθεί ακόμα πιο άγρια με τις περικοπές των επιδομάτων που παίρνουν τα άτομα με αναπηρία, σταμάτημα κάθε είδους χρηματοδότησης και κλείσιμο διαφόρων μονάδων.
Είναι μάλιστα κοινή διαπίστωση ότι το κράτος Πρόνοιας στη χώρα αντιμετωπίζεται από τις κυβερνήσεις ως βάρος.
Με τις συνεχείς άδικες μειώσεις των μισθών μας και το φόβο της εργασιακής εφεδρείας και των απολύσεων, οδηγούν εμάς τους εργαζόμενους, στην πόρτα εξόδου από την δουλειά μας.
Κι όλα αυτά στο όνομα της σωτηρίας μας, της μείωσης των ελλειμμάτων και του “νοικοκυρέματος” του δημόσιου τομέα. Ενός δημόσιου τομέα αναποτελεσματικού , που δημιούργησαν οι ίδιοι άνθρωποι και οι ίδιοι μηχανισμοί, που τώρα εμφανίζονται σαν σωτήρες.
Όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στον ΑΡΙΣΤΕΑ της Γιάννουλης δεν αφορούν μόνο εμάς τους εργαζόμενους.
Οι γονείς, πολύ σύντομα θα διαπιστώσουν ότι αφορούν άμεσα τους ίδιους και τα παιδιά τους.
Ο Αριστέας είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας αλλά και όλων των συμπολιτών μας που στήριξαν με κάθε τρόπο όλα αυτά τα χρόνια την κάθε προσπάθεια και συνέβαλλαν στο έργο του.
Αυτό όμως που πρέπει τώρα, όλοι μας να κάνουμε είναι να δούμε κατάματα και να αντιμετωπίσουμε το μέλλον. Το δύσκολο μέλλον που καταφθάνει.
Δεν έχουμε το δικαίωμα να εγκαταλείψουμε την προσπάθειά μας.
Πρέπει να αντισταθούμε όλοι μαζί και να προσπαθήσουμε για ένα καλύτερο μέλλον, για τα παιδιά μας! Τα παιδιά του ΑΡΙΣΤΕΑ !
Θα είμαστε όλοι μας, υπόλογοι απέναντί τους. Δεν έχουμε το δικαίωμα να τους στερήσουμε όλα αυτά που μπορέσαμε να τους προσφέρουμε, μέχρι σήμερα.
Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να δείξουμε οποιαδήποτε ανοχή απέναντι σε αυτή την βάρβαρη μνημονιακή πολιτική. Αντίθετα πρέπει να βρεθούμε πλάι σε αυτούς που καλούνται να πληρώσουν ακριβότερα απ’ όλους τις συνέπειες των αντιλαϊκών επιλογών της Κυβέρνησης.
Ο παλιός χρόνος έφυγε και ελπίζω να πάρει μαζί του όλες τις ψεύτικες υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή. Εύχομαι η καινούργια χρονιά να είναι σύμμαχος μιας μεγάλης επανάστασης για μια ζωή ανθρώπινη πάνω απ’ όλα.
