Η διαδικασία της ιδιωτικοποίησης της Υγείας έχει αρκετά μακρόχρονη ιστορία, πολλά χρόνια πριν από την «κρίση».
Επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, το 1991, άρχισε η ραγδαία ανάπτυξη των διαφόρων «Διαγνωστικών Κέντρων» που φύτρωναν σαν μανιτάρια στις γειτονιές, αρχικά της Αθήνας. Δινόταν η εντύπωση ότι επρόκειτο για συνεργασίες γιατρών, όμως γρήγορα αντιληφθήκαμε ότι πίσω από αρκετά απ’ αυτά υπήρχαν εξωιατρικοί επιχειρηματίες που επένδυαν στον κερδοφόρο χώρο της Υγείας.
Το νομικό καθεστώς ήταν ασαφές, αλλά και αυτό που υπήρχε δεν εφαρμοζόταν, καθώς το κράτος έκανε τα στραβά μάτια προκλητικά.
Το 1993, το υπουργείο Υγείας άρχισε να εκδίδει διατάξεις π.χ. για «εκσυγχρονισμό» των εργαστηρίων, οι οποίες απαιτούσαν επενδύσεις εξοντωτικές για τους μεμονωμένους εργαστηριακούς γιατρούς και έτσι φτιάχτηκαν πρώτα η Ένωση Μικροβιολόγων – Κυτταρολόγων κ.λπ. και αργότερα η Πανελλήνια Ένωση Ιατρών Ακτινολόγων, της οποίας υπήρξα πρόεδρος μέχρι πριν 3 χρόνια περίπου, για να αμυνθούμε τουλάχιστον επαγγελματικά.
Οι διατάξεις αυτές ευνοούσαν προκλητικά τους μεγαλοκεφαλαιούχους, μιας και μόνο αυτοί είχαν τη δυνατότητα τέτοιων επενδύσεων. Τα περισσότερα «Διαγνωστικά Κέντρα» και πολλά ιδιωτικά εργαστήρια, που δεν είχαν από πίσω κεφαλαιούχους, έπεσαν έξω και έμειναν οι γνωστές αλυσίδες.
Οι αλυσίδες αυτές έφτιαξαν ένα θηριώδες δίκτυο με συνεργαζόμενους γιατρούς που προωθούσαν και προωθούν τους ασθενείς τους σ’ αυτές, όχι βέβαια επειδή έχουν μεγαλύτερη επιστοσύνη στην ποιότητα των εξετάσεων, χωρίς να ενεργοποιηθούν ποτέ στα σοβαρά οι ελεγκτικοί μηχανισμοί των ασφαλιστικών ταμείων, παρά τις επίμονες παρεμβάσεις μας.
Με διάφορα διατάγματα το υπουργείο έδωσε στις αλυσίδες αυτές δικαιώματα που είχαν μόνο οι πτυχιούχοι γιατροί, όπως να κάνουν συμβάσεις με τα Ασφαλιστικά Ταμεία ως εταιρείες και να μπορούν να φτιάχνουν υποκαταστήματα (στην ουσία να τα νομιμοποιήσουν), μιας και το διάταγμα του 2004 δεν το επέτρεπε αυτό. Αποκορύφωση της διαδικασίας ήταν η κατάργηση της διάταξης που προέβλεπε οι μέτοχοι να είναι κατά 51% ειδικευμένοι γιατροί. Την κατάργηση αυτή την πέρασε ο Αβραμόπουλος 2 μέρες πριν τις εκλογές του 2009, την κατάργησε θεατρικά η Διαμαντοπούλου αμέσως μετά τις εκλογές και την επανέφερε (ποιος άλλος;) ο Λοβέρδος πριν 1 χρόνο.
Έτσι επίσημα πλέον ιδρύονται ιατρικές εταιρείες από κεφαλαιούχους, οι οποίοι ασύδοτα εγκαθίστανται στον χώρο της Υγείας και λειτουργούν με υπαλλήλους γιατρούς (κυρίως νέους), που καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε πόσους συμβιβασμούς αναγκάζονται να κάνουν.
Μια άλλη πράξη που δείχνει την κατεύθυνση προς την ιδιωτικοποίηση είναι η, εδώ και 3-4 χρόνια, αντικατάσταση της ορολογίας «Ο Ιατρός» στις συμβάσεις με τα Ασφαλιστικά Ταμεία (και τώρα με τον ΕΟΠΥΥ) με τον όρο «Προμηθευτής Υγείας». Άκουσον άκουσον, ο γιατρός «προμηθεύει υγεία». Είναι άραγε η Υγεία προϊόν ανάλογο με τα χαρτιά τουαλέτας ή έστω τις σύριγγες;
Η αλλαγή αυτή βέβαια εξυπηρετεί τις ιατρικές εταιρείες χωρίς γιατρούς στη σύνθεσή τους.
Είχα στείλει τότε επιστολή διαμαρτυρίας στους μεγάλους Ιατρικούς Συλλόγους και στις εφημερίδες, όμως ανταποκρίθηκε μόνο ο Ιατρικός Σύλλογος Πειραιά και την δημοσίευσαν μόνο η “Αυγή” και η “Καθημερινή” (πιθανώς και ο “Ριζοσπάστης” – θα το ευχόμουν).
Συμπερασματικά, όλες αυτές οι εξελίξεις δείχνουν τη μεθοδευμένη προετοιμασία του ιδιωτικού χώρου της Υγείας για να υποδεχθεί τους ασθενείς όταν διαλυθούν οι δημόσιες δομές Υγείας και τα Ασφαλιστικά Ταμεία. Οι ασθενείς εθίζονται λίγο – λίγο να βάζουν το χέρι στην τσέπη, όχι μόνο στις βαριές περιπτώσεις (όπως τα ανεξέλεγκτα «φακελάκια» στα νοσοκομεία) αλλά και στην καθημερινότητά τους. Βήματα, είναι η συμμετοχή 15% που επέβαλε ο ΕΟΠΥΥ, η οποία είναι βέβαιο ότι θα αυξηθεί, και οι μεγάλες καθυστερήσεις στην πληρωμή, που εξαναγκάζουν όλο και περισσότερους γιατρούς να μη δέχονται τον ΕΟΠΥΥ ή να μην κάνουν συμβάσεις.
Αυτά πρέπει να τα λαμβάνει υπ’ όψη του το τμήμα Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να είναι έτοιμος να τα αντιμετωπίσει όταν έρθει στην κυβέρνηση, όπως ευχόμαστε και προσπαθούμε όλοι μας.
Ν.Δ. Νηφόρος, γιατρός ακτινολόγος
– Αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ 30-9-12
