Μιλώντας στην εκπομπή Στη Δουλειά & Στον Αγώνα που μεταδίδεται από το ραδιόφωνο της ΕΡΤopen, ο γραμματέας του ΜΕΤΑ Γιώργος Χαρίσης ασκεί κριτική για τη στάση του παλιού και του νέου μνημονιακού συνδικαλισμού σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, ενώ τοποθετείται και για τη στάση του ΠΑΜΕ με αφορμή τις κινητοποιήσεις που γίνονται αυτές τις ημέρες ενάντια στο πολυνομοσχέδιο για τη γ’ αξιολόγηση.
Όπως σημειώνει, το ΜΕΤΑ εκτιμά ότι η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος, ιδιαίτερα στη ΓΣΕΕ, δεν έχει καμία αξιοπιστία στους εργαζομένους, καθώς έχει βάλει και βάζει πλάτη σε όλα τα μνημονιακά μέτρα που περνούν. Η τακτική της έχει ως στόχο την εκτόνωση των αγώνων των εργαζομένων και όχι την άμεση σύγκρουση με την κυβέρνηση.
Δεν έχει κανένα σχέδιο μιας συνολικής αντιπαράθεσης με τους εργοδότες και την κυβέρνηση. Πολλές φορές για την τιμή των όπλων, επειδή δεν είχε άλλο δρόμο, προκήρυσσε απεργιακές κινητοποιήσεις, υπογραμμίζει ο Γ. Χαρίσης και σημειώνει: Είναι τραγικό λάθος από το συνδικαλιστικό κίνημα να γίνονται κινητοποιήσεις με βάση το πότε μια κυβέρνηση θα φέρει ένα νομοσχέδιο στη Βουλή. Κι αυτό διότι ουσιαστικά ακολουθεί μια στάση αναμονής και παθητική στάση από τους εργαζομένους. Εμείς λέμε ότι το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να προβάλλει τους δικούς του στόχους, τα δικά του αιτήματα, ώστε οι αγώνες που θα αναγγείλει να είναι καλά προετοιμασμένοι και στα συνδικάτα και στους χώρους δουλειάς.
Αυτή η τακτική που ακολουθεί η σημερινή ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος, είναι τακτική διευκόλυνσης όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων συμπεριλαμβανομένης και της σημερινής, επαναλαμβάνει ο γραμματέας του ΜΕΤΑ και τονίζει: Ως ΜΕΤΑ έγκαιρα, με ανακοίνωση από τις αρχές Νοέμβρη, είχαμε τοποθετηθεί και είχαμε προτείνει μια διαφορετική τακτική που πρέπει να ακολουθήσει το συνδικαλιστικό κίνημα, εάν ήθελε με όρους μαζικούς να αντιμετωπίσει τα νέα μνημονιακά μέτρα της γ’ αξιολόγησης.
Τι είχε προτείνει το ΜΕΤΑ;
Εγκαίρως θα έπρεπε να πάρουν μια πρωτοβουλία τα συνδικάτα, ώστε να πάμε σε ένα συνολικό πρόγραμμα κινητοποιήσεων με όλες τις μορφές, με κλιμάκωση των αγώνων και με γενικές απεργιακές κινητοποιήσεις, ακόμα και σε συντονισμό με τα άλλα πληττόμενα από τα μνημόνια κοινωνικά στρώματα (π.χ. αγρότες, επιστήμονες, αυτοαπασχολούμενους, κινήματα κατά των πλειστηριασμών κτλ.), ώστε να υπάρξει ένα ευρύτερο μέτωπο, εάν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε αυτήν την κατάσταση.
Προτείναμε, λοιπόν, μεγάλα εργατικά κέντρα, μεγάλες ομοσπονδίες να έπαιρναν πρωτοβουλίες και ανάλογες αποφάσεις, πιέζοντας την ΑΔΕΔΥ και σε παράκαμψη της γραφειοκρατικής συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ, για να αντιμετωπίσουμε τα νέα μέτρα και να υπερασπίσουμε το δικαίωμά μας στην απεργία που φαλκιδεύεται μέσα από το πολυνομοσχέδιο.
Δυστυχώς, όμως, δεν έγινε τίποτε με ευθύνη του παλιού και νέου μνημονιακού συνδικαλισμού που θεωρούν ότι δεν τρέχει τίποτε.
Σχετικά με το ΠΑΜΕ
Ωστόσο, όπως σημειώνει ο γραμματέας του ΜΕΤΑ:
Ευθύνη για αυτή την κατάσταση έχει και το ΠΑΜΕ. Μέχρι την τελευταία στιγμή δε μιλούσε για απεργία συγκεκριμένη ημέρα, μιλούσε για απεργία την ημέρα που θα ψηφίζονταν τα μέτρα, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να περάσει το νομοσχέδιο Παρασκευή και Δευτέρα, να προκηρυχθεί απεργία την τελευταία στιγμή, στις 12/1 χωρίς ουσιαστική προετοιμασία.
Εμείς ως ΜΕΤΑ συγκρουστήκαμε με την άποψη αυτή, διότι θεωρούσαμε και θεωρούμε ότι επαναλαμβάνεται το σκηνικό με την 48ωρη απεργία–φάντασμα πέρυσι, για το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου. Το ίδιο είχαμε και τώρα. Μέχρι τη Δευτέρα 8/1 δεν ψήφιζαν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ την πρότασή μας που ήταν απεργία στις 11 Γενάρη. Έλεγαν μόνον γενικά και αόριστα για απεργία, όταν θα ψηφίζονταν τα μέτρα. Θεωρούμε και την αντίληψη του ΠΑΜΕ λανθασμένη, διότι είναι κι αυτή αμυντική στάση.
Σχολιάζοντας τις… δράσεις του ΠΑΜΕ αυτές τις ημέρες έναντι του πολυνομοσχεδίου, ο Γ. Χαρίσης επισημαίνει πως αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι ουσιαστικές. Αντιπαράθεση με όρους κινήματος δε γίνεται με συμβολική κατάληψη, για παράδειγμα, ενός υπουργείου ή της εισόδου του Μεγάρου Μαξίμου. Τέτοιες ενέργειες μπορεί να είναι ενισχυτικές. Η αντιπαράθεση πρέπει να γίνεται με όρους κινήματος, δηλαδή με καλά οργανωμένες, συντονισμένες και μαζικές παρεμβάσεις συνδικάτων και εργαζομένων, με ενωτικές συγκεντρώσεις, με μεγαλύτερη και ευρεία συσπείρωση ταξικών, λαϊκών και κοινωνικών δυνάμεων, εάν θέλουμε το συνδικαλιστικό κίνημα, να συγκρουστεί με τις μνημονιακές πολιτικές και όλους όσοι τις εφαρμόζουν.
