Σε εργασιακή γαλέρα έχουν μετατρέψει διαχρονικά οι κυβερνήσεις τα νοσοκομεία όλης της χώρας, φαινόμενο που πήρε μεγάλη έκταση ιδιαίτερα μετά την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών.
Αντί τα τεράστια κενά που υπάρχουν στη στελέχωση των Νοσοκομείων να καλύπτονται με μόνιμο προσωπικό δυστυχώς επιλέγεται σε ένα μεγάλο μέρος η κάλυψή τους από προσωπικό με ελαστικές εργασιακές σχέσεις.
Είναι γνωστό ότι ο αριθμός των ελαστικά εργαζομένων στην υγεία πριν την εφαρμογή των μνημονίων ήταν ιδιαίτερα μικρός. Εξαίρεση αποτελούσαν οι εργαζόμενοι στις υποστηρικτικές υπηρεσίες που από την δεκαετία του 90 οι κυβερνήσεις είχαν επιλέξει την κάλυψή τους μέσα από τις εργολαβίες, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την μαζική είσοδο των ελαστικών εργασιακών σχέσεων στην υγεία.
Όμως στην μνημονιακή περίοδο οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις έχουν μεγάλη άνθηση και ο αριθμός των ελαστικά εργαζομένων στις δημόσιες δομές υγείας ξεπερνά τις 9000, χωρίς σε αυτούς να συνυπολογίζονται οι χιλιάδες εργαζόμενοι στις υποστηρικτικές υπηρεσίες (εργολαβικοί και ατομικές συμβάσεις).
Μιλάμε πλέον για μια στρατιά ελαστικά εργαζομένων που ξεπερνά σε ποσοστό το 20% του ανθρώπινου δυναμικού και που την συγκροτούν οι χιλιάδες επικουρικοί εργαζόμενοι και γιατροί, οι 4000 που παρέχουν υπηρεσίες μέσω προγραμμάτων του ΟΑΕΔ καθώς και οι εργαζόμενοι στις υποστηρικτικές υπηρεσίες.
Όλα αυτά γίνονται κατά παράβαση των συνταγματικών προβλέψεων που καθορίζουν ότι η στελέχωση του δημοσίου σε θέσεις που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες γίνεται με μόνιμο προσωπικό.
Το εντυπωσιακό είναι ότι ακόμα και τα νεοφιλελεύθερα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν κάποιοι, ότι δηλαδή η επέκταση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων γίνεται για δημοσιονομικούς λόγους, καταρρίπτονται αφού η μισθοδοσία αυτών των εργαζομένων είναι αντίστοιχη με αυτή του μόνιμου προσωπικού.
Αναρωτιέται λοιπόν ο κάθε καλόπιστος, γιατί επιλέγεται αυτή η πολιτική;
Δυστυχώς η διεύρυνση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων είναι μια πολιτική που είναι απαίτηση του κεφαλαίου και του ιερατείου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν αφορά μόνο το δημόσιο το οποίο επιδιώκουν να το λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια αλλά στοχεύει πρώτα από όλα στον ιδιωτικό τομέα προκειμένου να διασφαλιστεί μέσω της φτηνής εργασίας η κερδοφορία των επιχειρήσεων. Μέσω της προσωρινότητας των συμβάσεων επιδιώκεται οι εργαζόμενοι να γίνουν πειθήνια όργανα των επιχειρήσεων.
Ταυτόχρονα στο δημόσιο αποτελούν σίγουρο εκλογικό μηχανισμό της εκάστοτε κυβέρνησης. Προς επιβεβαίωση αυτού του ισχυρισμού θα ήταν καλό κάποιος να ανατρέξει στις διάφορες ομάδες που αναφέρονται σε αυτούς τους συμβασιούχους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί αποκαλύπτεται ότι κυβερνητικά στελέχη και γραφεία, προκειμένου να διατηρούν σε ομηρία αυτό το προσωπικό, υπόσχονται σε αυτό “λαγούς με πετραχήλια”.
Οι εργαζόμενοι μόνιμοι και συμβασιούχοι δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από αυτή την πολιτική.
Το ΜΕΤΑ Υγειονομικών έχει επισημάνει ότι το αίτημα που πρέπει να θέσει σήμερα το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα δεν πρέπει να περιοριστεί μόνο στο δίκαιο αίτημα για την μονιμοποίηση αυτού του προσωπικού μέσω της μετατροπής των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου. Πρέπει πρώτα από όλα να θέσει το αίτημα για κατάργηση όλων των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, δηλαδή του θεσμού των συμβασιούχων και των εργολαβιών και της κάλυψη όλων των λειτουργικών κενών με μόνιμο προσωπικό.
