Η είδηση για το θάνατο του 51χρονου νοσηλευτή ενώ ήταν μόνος του σε βάρδια στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης πέρασε στα “ψιλά” των ειδησεογραφικών σελίδων και των τηλεοπτικών σταθμών. Δεν αποτέλεσε ΕΙΔΗΣΗ για να τη σχολιάζουν οι καλεσμένοι πανελίστες στις τηλεοπτικές εκπομπές στα μεγάλα κανάλια, ούτε οι δημοσιογράφοι έκαναν εκτενές ρεπορτάζ για να αναδείξουν τις σοβαρές πτυχές αυτού του περιστατικού.
Μόνο στη σελίδα της εφημερίδας ΑΥΓΗ διαβάσαμε ένα ρεπορτάζ με δηλώσεις της συναδέλφισσας που βρήκε τον θανόντα συνάδελφο, δηλώσεις που μας συγκλόνισαν, αφού νοιώσαμε ότι κάλλιστα ο καθένας από εμάς τους εργαζόμενους υγειονομικούς μπορεί να βρεθεί στη θέση του άτυχου Γιώργου. Δείτε παρακάτω το σχετικό δημοσίευμα:
Τις σκληρές συνθήκες εργασίας που επικρατούν στα δημόσια νοσοκομεία που είναι υποστελεχωμένα, ανέδειξε με τη μαρτυρία της η νοσηλεύτρια που εντόπισε τον άτυχο 51χρονο νοσηλευτή του ΑΧΕΠΑ.
Η νοσηλεύτρια επισήμανε ότι ειδικά τα τελευταία χρόνια της πανδημίας στα νοσοκομεία, οι εργαζόμενοι έχουν εξουθενωθεί ενώ το προσωπικό δεν ανανεώνεται με προσλήψεις και οι άδειες σε αρκετές περιπτώσεις αναστέλλονται.
Πιο συγκεκριμένα, η νοσηλεύτρια που εντόπισε τον άτυχο 51χρονο ανέφερε στο GRTimes ότι “ο άνθρωπος ήταν αδιάθετος, είχε ενοχλήσεις και έκανε καρδιογράφημα την ίδια μέρα, αλλά δεν είχε την πολυτέλεια να μην εργαστεί, καθώς δεν υπάρχει άλλος συνάδελφος να τον αντικαταστήσει.“
“Είναι ένας σε κάθε βάρδια, μόνος του, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και με το άγχος ότι αν του συμβεί κάτι δεν μπορεί να λείψει ή χειρότερα ότι δεν μπορεί να τον βοηθήσει κανείς αν χρειαστεί βοήθεια. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που εργάζεται 30 χρόνια ως νοσηλευτής”.
Έπειτα η νοσηλεύτρια πρόσθεσε ότι «τα νοσοκομεία είναι υποστελεχωμένα, δεν υπάρχει νέο προσωπικό, εμείς είμαστε γερασμένοι, έχοντας αντιμετωπίσει τα τελευταία χρόνια δύσκολες καταστάσεις με την πανδημία. Οι άδειες αναστέλλονται πολλές φορές γιατί δεν έχουμε άτομα να δουλέψουν.
Ο συγκεκριμένος συνάδελφος προφανώς δεν ήθελε να επιστρέψει κάποιον εργαζόμενο από άδεια, προκειμένου να λείψει ο ίδιος, δίνοντας προτεραιότητα στην υγεία του. Παράλληλα το πόστο που εργαζόταν ήταν εξειδικευμένο και δεν υπάρχουν εργαζόμενοι να το καλύψουν.
Όλα αυτά μας αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει κράτος πρόνοιας και το Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι η τελευταία προτεραιότητα. Εργάζεσαι 30χρόνια στον πιο δύσκολο τομέα και δεν μπορείς να πάρεις άδεια».
Πόσες φορές έχουμε βρεθεί στη θέση του άτυχου συναδέλφου από το ΑΧΕΠΑ, να πηγαίνουμε για βάρδια με προβλήματα υγείας για να μην κοπεί η άδεια η το ρεπό των συναδέλφων…
Πόσο καιρό θα ανεχόμαστε η εκάστοτε κυβέρνηση να μας συμπεριφέρεται και να μας αντιμετωπίζει ως αναλώσιμους…
Πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε τις συνεχείς μεγαλοστομίες εξαγγελίες για μόνιμες προσλήψεις που ποτέ δεν ολοκληρώνονται έγκαιρα και στο ενδιάμεσο έχουν αποχωρήσει πιο πολλοί από αυτούς που προσλαμβάνονται…
Πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε να μας στοχοποιούν κάθε φορά στα δύσκολα και στα άσχημα, όπως έγινε στην περίπτωση της Πάτρας, και να μας χρησιμοποιούν ως κυματοθραύστη ευθυνών…
Και κυρίως, πόσο ακόμα θα διαμαρτυρόμαστε και μετά θα στηρίζουμε και θα ψηφίζουμε αυτούς που είναι διαχρονικά υπεύθυνοι για αυτές τις καταστάσεις…
Γιώργος Μανουσάκης, νοσηλευτής, μέλος του ΜΕΤΑ Υγειονομικών και του Ενωτικού Κινήματος υγειονομικών για την αναστροπή
Με πληροφορίες από σχετικό άρθρο στη σελίδα της εφημερίδας ΑΥΓΗ
