Το υγειονομικό κίνημα και κατ’ επέκταση των σωματεία των νοσοκομείων, τουλάχιστον στα λόγια, έχει ταχθεί απέναντι στην ανάπτυξη των απογευματινών ιατρείων και χειρουργείων στα οποία οι πολίτες καλούνται να πληρώσουν ακριβά για να έχουν υπηρεσίες υγείας. Η θέση αυτή εκπορεύεται και από τις ιδρυτικές αρχές των σωματείων, τα καταστατικά τους, που ρητά προβλέπουν την υποχρέωση των μελών να αγωνίζονται για Δημόσια και Δωρεάν υγεία.
Παρ’ όλα αυτά φαίνεται ότι ένα μέρος του προσωπικού, παρότι είναι μέλη των σωματείων, προσπερνούν αυτές τις δεσμεύσεις εργαζόμενοι στα ιδιωτικά απογευματινά Ιατρεία και χειρουργεία βάζοντας πλάτη στην οικονομική αφαίμαξη των πολιτών.
Αφορμή για να ασχοληθούμε με το θέμα ήταν πρόσφατο δημοσίευμα στην εφημερίδα Καθημερινή σύμφωνα με το οποίο εργαζόμενοι στα απογευματινά χειρουργεία του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα σταμάτησαν να παρέχουν υπηρεσίες επειδή δεν είχαν πληρωθεί. Η άρνηση τους δεν σχετίζεται βεβαίως με το γεγονός ότι τα λεφτά αυτά προέρχονται από την αφαίμαξη της τσέπης των πολιτών αλλά εξαιτίας γραφειοκρατικών διαδικασιών.
Γνωρίζουμε βεβαίως ότι το επιχείρημα όλων αυτών είναι οι χαμηλοί μισθοί και η ανάγκη να καλύψουν τις ανάγκες τους. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν τους δικαιολογεί για το γεγονός ότι η κάλυψη αυτών των αναγκών γίνεται με την αφαίμαξη της τσέπης των πολιτών.
Αναρωτιέται εύλογα ο καθένας, αφού αυτοί οι εργαζόμενοι συμμετέχουν στα τοπικά σωματεία των νοσοκομείων, τι μέτρα παίρνουν τα συνδικαλιστικά όργανα για να αποτρέψουν τα μέλη τους να μετατραπούν σε συνεργούς στο εμπόριο της υγείας;
Μάλιστα αυτές οι συμπεριφορές υπονομεύουν όχι μόνο το δικαίωμα των πολιτών για Δημόσια και Δωρεάν υγεία αλλά και τον αγώνα για αυξήσεις στους μισθούς και μείωση των ωρών εργασίας.
Είναι δυνατόν δηλαδή μέλη των σωματείων να καταπατούν βασικές αρχές των συνδικαλιστικών οργανώσεων χωρίς να έχουν καμία επίπτωση;
Αντιλαμβανόμαστε βεβαίως ότι ένα μεγάλο μέρος από το υγειονομικό κίνημα σε μεγάλο βαθμό έχει εγκαταλείψει αξίες και αρχές και έχει μετατραπεί σε “παραμάγαζο” των κυβερνήσεων και των Διοικήσεων γι’ αυτό και σιωπούν.
Όσο λοιπόν το υγειονομικό κίνημα αρνείται να «σπάσει αυγά» και να συγκρουστεί με τέτοιες συμπεριφορές, όσο ανέχεται η εμπορευματοποίηση της υγείας να περνά μέσα στα νοσοκομεία με την σύμπραξη εργαζομένων που υποτίθεται ότι είναι μέλη του τόσο η αναξιοπιστία και η απαξίωση που το περιβάλλει θα γιγαντώνεται.
Χ.Κ.
